Be Wild…Shuffle!

‘Was ik maar het bloed, dat door jouw lichaam stroomt. Dan sliep ik in jouw hart en ik woonde in jouw hoofd.’

Eens in de zoveel tijd denk ik: ‘joh, doe eens gek’ en besluit ik om mezelf te verrassen. Niet in de vorm van een groot shopfestijn in de stad of grote repen chocola. Nee.. ik verras mezelf met liedjes! Liedjes die ik al lang vergeten was of nooit echt heb afgespeeld. Met meer dan 2000 nummers in je bestand is het makkelijk om zomaar wat over het hoofd te zien. Dus als ik dan in zo’n wilde bui ben gooi ik alle remmen los en zet ik mijn playlist op shuffle. 🙂

Wat er dan uit de krochten van mijn muzikale bestand tevoorschijn komt is als ‘a box of chocolate: you never know what to get’. Het varieert van grappig en tenenkrommend tot ontroerend en onverwacht. Van Danny de Munk in zijn jonge jaren (omdat mijn zus dat zo leuk vond) dwars door mijn geheime county-collectie door naar het allerallerhardste nummer van de Smashing Pumpkins. Het is een enerverend muzikale rit door mijn hele persoonlijke muziekgeschiedenis met bijbehorende herinneringen. Hier en daar ontdek ik artiesten die ik nooit eerder heb gehoord. Ik vraag me dan altijd af hoe ze in mijn playlist terecht komen. (Of zijn ze overwoekerd en verdwenen in het oerwoud van mijn herinneringen, zoals ik schreef in mijn vorige blog ‘Mooie Momenten Memory?’)

Heel heel soms krijg ik als kadootje van de shuffle-knop een kippenvel moment. Afgelopen week was het zover. Ik ben nooit in het bijzonder fan geweest van Stef Bos. Sterker nog, in mijn paarsharige puberjaren vond ik alles waar geen overdreven dramatiek of scheurende gitaren inzaten bij voorbaat lelijk. Tot ik ooit na een weekend mediteren in België op de terugweg een liedje op de radio hoorde. Het heette ‘Sneeuw’ en liet me huilen. Nu staan er drie liedjes in mijn playlist: Sneeuw en twee andere, perongeluk gedownloade nummers.  Deze week kwam ‘Ik heb je lief’ tevoorschijn. Het was niet de stem van Stef, niet de melodie, niet de algehele tekst maar de onderstaande zin die me kippenvel bezorgde.

‘Was ik maar het bloed, dat door jouw lichaam stroomt. Dan sliep ik in jouw hart en ik woonde in jouw hoofd.’

Het liet me nadenken over hoe het voelt als je zoveel van iemand houdt, dat je helemaal in iemand wilt kruipen. Hoe het het moet zijn om in iemands bloed te wonen en daar steeds rond te reizen.

De meeste organen in ons lichaam bewonen een vaste plek. Je kunt erop vertrouwen dat je hart in je borstkas blijft zelfs al zinkt het je in de schoenen of klopt het in je keel. Alles heeft zijn eigen plek in het perfecte systeem van ons lijf. Onze organen bewegen, borrelen, rekken zich uit, pulseren, kloppen en zijn nooit stil. Maar het meest beweeglijk en avontuurlijke is ons bloed. Ons bloed stroomt. Altijd.

Ons bloed reist door ons lijf en voorziet ons van alles wat we nodig hebben. Het vervoert voedingsstoffen, zuurstof en boodschapperstoffen zoals hormonen. Na een bezoek aan onze longen voor een flink portie zuurstof gaat het dapper op pad. Als een fietskoerier baant het zich een weg door zelfs de kleinste vaatjes om daar alles af te leveren wat nodig is. En als dat gebeurd is, neemt het afvalstoffen en koolzuur weer mee. Het helpt ons bij onze afweer en zorgt voor stolling als we ons verwonden. Ons bloed heeft geen pauze. Het stroomt zonder onderbreking door ons netwerk van bloedvaten dat in totaal een lengte heeft van ca. 96.000 km! Dat is meer dan twee keer de aarde rond. Zelfs als je slaapt pompt je hart nog steeds 300 liter per uur. (Het hart en onze longen hebben gelukkig ook geen pauze.)

Ons bloed bestaat uit plasma (vloeistof), witte bloedcellen, rode bloedcellen en bloedplaatjes. Daar zijn heel veel saaie woorden over te schrijven, maar wat mij betreft is het volgende filmpje een veel leukere optie. ‘Er was eens… het leven’. Puur Jeugdsentiment! Kennen jullie hem nog?
In deze aflevering figureren de bloedcellen en bloedplaatjes als de superhelden van ons lichaam.  Ze vechten teggen indringers, redden ons van niet te vertrouwen types in ons bloed, worden high van bolletjes zuurstof en kicken op suikerlolly’s. Het filmpje duurt 25 minuten en is dus voor de liefhebber. En misschien geeft het een klein beetje antwoord op de vraag hoe het moet zijn om in iemands bloed te wonen.

Bloed is iets wat tot onze verbeelding spreekt. Niet alleen omdat we ons wel iets kunnen voorstellen bij de kleine gevechtjes die er plaats vinden als we koorts hebben of de zuurstofballetjes die afgeleverd worden. Het bloed heeft een grote symbolische waarde. Denk maar aan die keer dat iets je ‘bloed, zweet en tranen’ heeft gekost. We spreken van onze familieband als de bloedband. Iemand is ons ‘eigen vlees en bloed’. Je kleine broertje of vervelende nichtje haalt niet voor niets het ‘bloed onder je nagels’ vandaan. 🙂

En laten we de liefde niet vergeten. Die ene persoon die je steeds weer je bloed sneller laat stromen. (Of dat nou twintig jaar dezelfde is of elke dag een ander.) Bloed vertegenwoordigt onze passie, onze vreugde en ons enthousiasme. Als we iets echt fantastisch vinden lopen we daar warm voor en zelfs al lijken onze wensen onmogelijk: het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Er is geen serieuzere en krachtigere manier om een ritueel te bezegelen dan met een offer van ons eigen bloed. Of dat van een ander… En daarmee krijgt bloed ook een andere lading. Bloedvergelding is helaas zelfs tegenwoordig niet alleen een woord dat het goed doet bij scrabble. En daarmee lijken liefde en haat in de betekenis van ons bloed samen te komen.

De belangrijkste eigenschap van bloed is dat het stroomt. Zonder die beweging blijven we niet lang leven. Stroming betekent verandering. Een te lage of een te hoge bloeddruk kunnen heel veel oorzaken hebben. Maar het is interessant om te bedenken wat het symbolisch betekent als je bloeddruk te laag is, als er een te zwakke stroming is. Of als deze juist te hoog is en al je bloedvaatjes op spanning staan. En wat als deze stroming stopt en klontert, zoals bij trombose?

Ik zeg altijd heel optimistisch dat ik zo impulsief en goed met verandering ben, waarna ik mezelf enigszins hysterisch, vol overgave en mijn armen wijd in een nieuwe situatie werp. Maar als de spanning oploopt en ik mijn draai nog niet kan vinden, ga ik me krampachtig vasthouden aan alles wat vertrouwd is en durf ik bijna niet los te laten. Totdat ik me bedenk dat alles stroomt. Dat niets ooit hetzelfde blijft. En dat dat het enige is wat ik zeker weet. Dus zeg ik zacht tegen mezelf: ‘Komop Moontje, go with the flow’, om vervolgens opnieuw voorzichtig en met ogen dicht van de duikplank te springen.

Soms kan het voelen alsof ons leven op shuffle staat. (Dat van mij in ieder geval wel.) Je weet nooit wat er hierna zal komen. Misschien kunnen we ons bloed als inspiratiebron zien. Het is superflexibel en altijd in beweging. De samenstelling en druk van ons bloed speelt steeds in op wat er in de organen gebeurt. Het komt altijd weer terug bij het begin om opnieuw op weg te gaan. En het blijft stromen. Het neemt een kijkje in ons hart, in onze longen, in onze hersenen en andere organen maar blijft nooit ergens hangen. Het weet dat het niet vast kan houden dus stroomt het door.

En zo is misschien ook wel als je zoveel van iemand houdt dat je in die persoon wilt wonen. Je kunt bij iemand zijn, in iemand kruipen, een kijkje nemen in iemands hart en hoofd. Je eigen hart sneller laten kloppen. En nog eens. En nog eens. En nog eens. En hopelijk eindeloos vaak. Maar je kunt niet vasthouden. Want alles stroomt.

Be Wild!… zet je playlist eens op shuffle. 🙂

http://www.youtube.com/watch?v=gKFqYeBRYfg

Advertenties

4 gedachten over “Be Wild…Shuffle!

  1. bianca

    fijn dat je de hele wereld even laat weten dat ik gek was van danny 🙂
    ( en stiekem nog steeds!, ik heb van de week nog het liedje mengelmoes proberen te zingen, maar kwam af en toe een paar woorden tekort)

  2. Jojanneke

    Hi Ramona,

    Wat een mooi verhaal! Ik vind de metafoor van bloed als inspiratiebron om los te laten en te laten stromen erg goed gevonden. En heel leerzaam :), echt één om te onthouden!

    Grappig detail: ik zocht via Google naar interpretaties van de betekenis van het nummer ‘Sneeuw’ van Stef Bos, omdat ik en de mensen om me heen verschillende dingen erin horen. Zo kwam ik via Google bij jouw blog uit en ging ik het lezen en gaandeweg realiseerde ik me dat wij volgens mij een gemeenschappelijke vriendin hebben: Zwanny. Wat is de wereld toch klein hè? Of zit ik er helemaal naast?

    Bedankt voor dit bloedmooie verhaal ;-)!

    Groetjes, Jojanneke

  3. Ramona

    Hi Jojanneke,

    Wat grappig, de wereld is superklein! En dankjewel voor je mooie woorden, ik was dit blogje al weer vergeten. Het is voor mij ook goed om er weer even aan te worden herinnerd dat alles stroomt 🙂
    Bloedmooi lied ook, van Stef Bos. Echt prachtig.

    Nou misschien tot ooit ziens! 🙂
    Lieve groet,
    Ramona

Schrijf je mee?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s