De Liefde is als boerenkool met worst…

… maar dan gelukkiger.

Stel je voor dat we in ons eigen hart of dat van onze geliefde konden kijken. En dan bedoel ik niet op de manier die door de wetenschap al lang mogelijk is gemaakt, met scans en andere enge apparaten. Nee echt, met onze eigen ogen. In ons eigen hart. Misschien wel om te ontdekken wat er leeft en hoe de liefde eruitziet. Stel je voor…

Eerst moeten we ons heel heel erg klein maken. Zo klein, dat we met het blote oog niet meer zichtbaar zijn. En dan begint onze reis. Dapper wandelen we over het hobbelige landschap naar de juiste plek op onze borstkas, wat nog een hele onderneming is want deze gaat steeds deinzend op en neer. Gelukkig kunnen we ons vastklampen aan haartjes die als enorme boomstammen boven ons uittorenen. Het bonzen van ons hart komt steeds dichterbij en ook het stromen van ons bloed ruist onder onze voeten. Er gaat daar een hele wereld schuil waar we niets van weten. Dan vinden we de perfecte porie om in te klimmen. Nu begint ons avontuur pas echt. We banen ons een weg langs enge bacteriemonsters die de ingangen bewaken, wurmen ons door lagen gele kussentjes en komen vervolgens in allerlei vreemde, vochtige structuren terecht. Daar treffen we een lange smalle elastische buis, en maken ons klein om erin te kruipen. We plonzen in ons bloed en laten ons meevoeren met de stroom die steeds sneller gaat. Een oorverdovend gesuis klinkt in onze oren en we beseffen ons dat we op weg zijn naar het hart! We zetten ons schrap om te voorkomen dat we via het hart gelijk doorgeschoten worden naar de longen, en grijpen ons precies op het juiste moment vast aan de wand van het hart. Het bloed om ons heen wordt met een enorme kracht doorgepompt en het lukt ons maar net om te blijven hangen. Dan is er een heel klein moment van rust om snel in de hartspier te kruipen. We maken ons nog iets kleiner en komen in een streng ondoordringbare kronkelende guirlandes terecht. Ook hier besluiten we in te kruipen. En dan opeens ontstaat er ruimte tussen de strengen. Wat zojuist nog ondoordringbaar leek is nu ruimte om ons heen. De plek bestaat uit losse trillende bollen. Als we ons dan nog kleiner maken lijken de bollen stuk voor stuk op een zwerm bijen die om een koningin heen zoemen. Deze zwermen moeten dan moleculen zijn. Hier willen we meer van weten… Als we besluiten om een van de zoemende bijen nog dichterbij te bekijken gebeurt er iets geks. Op het moment dat we ons zo klein hebben gemaakt dat we in de bij kunnen kruipen staren we opeens in de leegte. Er klinkt gezoem en we zien in de verte een vibrerende kern. Daar moet dan wel het antwoord te vinden zijn op wat er in ons hart is. Dapper en een beetje zenuwachig gaan we op weg. Maar hoe dichterbij we komen, hoe diffuser de kern wordt… totdat ook deze tenslotte in het niets opgaat. Er is alleen nog maar leegte.

Eindeloze leegte.

Waar is het hart? Waar is de liefde? Waar is ons hele lijf gebleven? We moeten de conclusie trekken dat ons hart gemaakt is van deze eigenaardig trillende leegte. Dat we helemaal bestaan uit leegte! Niets dan perfect trillende en resonerende leegte. Verward door deze ontdekking en hongerig door de lange reis gaan we op weg terug. We hebben zin in boerenkool…

Dankzij Einstein wisten we natuurlijk al dat alles energie is. Het alom bekende E=MC2 betekent dat energie en materie verschillende vormen van hetzelfde zijn. Alle vaste stof, zoals ons lichaam en de stoel waarop we zitten is slechts een grotere, langzamere vorm van energie. Zelfs boerenkool met worst is eigenlijk niets meer dan trillende leegte.

‘Wil je nog een bordje trillende leegte schat?’

Ook de liefde is een – bijzondere – vorm van energie. De uitdrukking ‘leven van de liefde’ bestaat niet voor niets. Deze energie van het hart is ontzettend krachtig en heeft eindeloze mogelijkheden in zich. Kijk maar eens naar twee verliefde mensen die hun hart voor elkaar open stellen, de liefde laten stromen en met elkaar versmelten. Voor hen is niets onmogelijk. Herinner jij je dit gevoel nog? Verliefd te zijn en het gevoel te kunnen leven van de wind? Alleen maar door volledig aanwezig te zijn in je kern, in je hart?

Als mensen zijn we zo ver op het gebied van kernenergie of wel kernkracht. Onze moed is groot op het gebied van deeltjesversnellers en kerncentrales. We maken gretig gebruik van de enorme energie die er vrij komt bij de splitsing van harde kernen. Dat deze energie misschien wel groter en krachtiger is dan we zelf in handen hebben blijkt op dit moment in Japan.

Misschien is het tijd dat we onderzoek doen naar onze eigen ‘kernkracht’. Hoe groot is onze moed als het gaat om het openbreken van onze eigen harde kern? Durven we die krachtige energie en liefde echt te laten stromen? Durven we echt vanuit onze kern, vanuit ons hart te leven? Als alles energie is en we daarop in kunnen ‘pluggen’ dan lijken de mogelijkheden eindeloos.

Who needs boerenkool met worst? We hebben de liefde!

Geinspireerd door: De eenheid van mens en wereld – Rüdiger Dahlke

 

Advertenties

Schrijf je mee?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s