Over gympies van de Schoenenreus en loslaten….

Gisteren vertelde een vriendin – dezelfde die op Koninginnedag besloot geld te gaan verdienen door haar neefje als fotomodel aan te bieden – dat ze zichzelf zo’n ontzettend ‘wijf’ vond. En wel om de reden dat ze voor haar vijf weken durende trip naar Canada heeft besloten stevige wandelschoenen, hardloopschoenen, sneakers én slippers mee te nemen. Het klonk mij allemaal heel praktisch in de oren en ik hoopte haar een beter gevoel te geven door vertellen dat ik de avond voor mijn weekendtrip naar Praag een zelfde hoeveelheid schoenen in mijn handbagage had gestopt. Sneakers, slippers, laarzen en ook nog hakkies. Ik bedoel.. wie gaat er serieus op tien centimeter hoge hakken lopen tijdens een stedentrip? Compleet overbodige opvulling van de schaarse ruimte in mijn koffertje. Hij zat zo volgepropt dat de douaneman me beval het koffertje door een speciaal meetapparaat te halen, om te controleren of het echt wel handbagage-afmeting was. Mijn reismattie en buufje riep: ‘Duwen Buuf! DUWEN!’ Ik werd door de koninginnedag-vriendin dan ook voor gek verklaard. Terecht.

Opeens moest ik denken aan de reis naar Thailand die ik ooit maakte. Het was mijn eerste ‘echte’ avontuur. Wekenlang bereidde ik me voor en lagen mijn spullen zorgvuldig gesorteerd op een kleedje te wachten op het vertrek. Mijn gloednieuwe backpack stond ernaast te pronken. (Dat de avond voor mijn vertrek mijn koel-vriescombinatie stuk ging en mijn kamer, inclusief kleedje, stapeltjes kleding, slippers, 1 paar sneakers, boeken en backpack voorzag van een laagje ijskoud water had ik ook niet kunnen voorzien.) Gelukkig kwam het allemaal goed en was het een fantastische reis waarin ik het gevoel had een heel klein stukje van mezelf te ontdekken. Een tipje van de sluiter van mijn eigen gebruiksaanwijzing. Ik had 1 paar gympies bij me en een paar flipflops. Dat leek me genoeg. Dat het Schoenenreus-gympies waren was een bewuste keuze, want ja dan kon ik ze tenminste weggooien na twee maanden. Ze deden het prima, zelfs dagenlang midden in de jungle of tegen hete uitlaten van scooters waar je dan met zijn drieën opzat.

Bij de gedachte aan die trouwe sneakertjes die ik aan het einde van mijn reis achterliet in een muffig hostel (voor de schoonmaakster, zo dacht ik) kreeg ik opeens een gevoel van heimwee en een beetje verdriet in mijn buik. Niet omdat ik me besefte dat het hostel waarschijnlijk helemaal geen schoonmaakster had en ik dus geen idee heb hoe mijn schoentjes geëindigd zijn, maar omdat ik me besefte dat die tijd nooit meer terug komt. Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel blij met mijn leven zoals het is en daarnaast superdankbaar voor de enorme hoeveelheid lessen die ik gehad heb in de jaren die na de gympies volgden. Maar heel even besefte ik me dat het gevoel van de hele wereld die aan je voeten ligt, het gevoel van jong zijn en het avontuur dat je kietelt niet meer terug komt. Niet meer op die manier.

Ok, voordat mensen zich zorgen gaan maken, een beetje achtergrondinformatie is hier wel op zijn plaats. Ik was het soort kind dat moest huilen als ik afscheid moest nemen van de ski-lerares van die week. Die zelfs knuffelbeertjes zonder ogen, poten, snorharen en andere essentiële onderdelen niet kon weggooien. En die niet blij maar juist verdrietig werd van haar eigen verjaardag. Omdat er dan weer een jaar ‘nooit meer terug komt’. Behoorlijk dramatisch, I know. Maarja, ik ben nou eenmaal niet zo goed in loslaten.

Loslaten. Weer zo’n woord wat te pas en te onpas gebruikt wordt. Net zoals authenticiteit en leven in het ‘nu’. Maar als we alle populariteit en verkeerde betekenissen er vanaf vegen komen we uit bij iets essentieels en onontkoombaars.

In de Chinese geneeskunde neemt loslaten een belangrijke plek in. In de cyclus van leven, waarin we geboren worden, opgroeien, in bloei zijn, ouder worden en sterven staat loslaten op de plek van het ouder worden. Het is de herfst, het langzaam loslaten en naar binnen keren. De organen en meridianen die hierbij horen zijn die van de dikke darm en de longen: beiden organen waarmee we uitscheiden wat we niet meer nodig hebben. Wat overbodig is. Het heeft alles te maken met verandering, openstaan voor nieuwe ervaringen en je daarmee kunnen verbinden zonder vast te houden aan het oude. Volgens de Chinese geneeskunde kan onbalans in deze merdianen en organen zorgen voor bijvoorbeeld koude handen en voeten, ademhalingsklachten, een slechte huid en problemen met je spijsvertering. En dat is slechts een greep uit de trammelantcollectie. Deze onbalans kan te maken hebben met het vastklampen aan oude patronen en overtuigingen. En wie weet ook wel met het vastklampen aan allerhande gebruiksvoorwerpen en ski-leraressen. Niet los kunnen laten dus. De emotie die bij loslaten en ouder worden hoort is: verdriet. En vanuit het loslaten en hierom huilen kan wijsheid ontstaan. Je laat los, huilt en hebt geleerd van de ervaring. Je gaat verder, je wordt ouder en wijzer. In buitenlandse culturen wordt deze decennialange opgebouwde wijsheid dan ook diep gerespecteerd. (Was ik maar een Indiaan, dan was ik op een dag oude wijze medicijnvrouw.) Wij stoppen deze wijsheid onder het mom van ‘lastig’ graag weg in stoffige onderbezette bejaardenhuizen.

Vorig jaar om deze tijd reed ik op weg naar huis toen het volgende inzicht insloeg als een bom: ‘Ondanks alle fijne dierbare lieve mensen om me heen is er niemand die het leven voor mij kan overnemen als ik het even niet weet. Ik ga het mijn hele leven alleen doen. Ik word net als iedereen ouder. En ook ik ga dood. Alleen. Onontkoombaar.’ En voordat je denkt dat dit moment omsloeg in blinde paniek; het tegendeel was waar. Ik werd heel rustig. Als ik dit kon accepteren hoefde ik nergens meer bang voor te zijn. Het was het ultieme loslaten. En het voelde op dat moment als ultieme wijsheid. Tevreden zette ik de radio aan en zong ik mee met het eerste beste nummer wat voorbij kwam. Ik wou dat ik kon zeggen dat het ‘Sunscreen’ van Baz Luhrmann was.

Ik ben gelukkig nog niet bejaard. Sterker nog; als met een beetje geluk mag ik nog heel erg lang genieten en houden van de mensen om me heen, de plekken waar ik kom en de ervaringen die ik beleef. Maar zo nu en dan moet ik een beetje loslaten. Mensen. Dingen. Plekken. Ook mijn eerste ‘avontuur’-gympies, die slippertjes die ik aanhad in Japan, die laarzen die ik droeg toen ik mijn lieffie ontmoette. Ze symboliseren stukjes uit mijn leven die voorbij zijn en daar mag ik best verdrietig om zijn. Als ik dan met het betreffende paar schoenen boven de textielbak sta te twijfelen is het fijn om te beseffen dat ik er steeds een beetje wijsheid voor terug krijg.

Al is die wijsheid helaas nog niet doorgedrongen tot de delen van mijn hersenen waar mijn bagage wordt ingepakt. VIER paar schoenen voor drie dagen???

Een liedje wat ik vindt passen bij vandaag:

Accept certain inalienable truths,
prices will rise, politicians will philander, 
you too will get old, and when you do you’ll fantasize 
that when you were young prices were reasonable, politicians were 
noble and children respected their elders. 
Respect your elders.

Advertenties

4 gedachten over “Over gympies van de Schoenenreus en loslaten….

  1. Roos

    De gympies zitten naast de sportschoenen gepropt terwijl ik de wandelschoenen aan het inlopen ben. Ik kwam meteen tot de conclusie dat ik een chronisch gebrek aan hemdjes heb.
    Ik denk dat ik minder ver ben dan jij, want ik vind loslaten nog steeds een haast onmogelijke opgave. Ken je dat nummer van Sarah Bettens, “Turn Around”.
    Stukje uit het refrein: “…going there feels wrong, but the past is so much fun, and all memories are sweeter cause they’re gone…”
    Mijn huis barst bijna uit zijn voegen van herinneringen aan wat ik niet wil/kan loslaten; ik ben een enorme fan van foto’s maken en ook inplakken (op de ouderwetse manier, gewoon laten afdrukken en in een album met fotoplakkertjes); smsjes bewaar ik jaren – zeker die van mannen op wie ik in meer of mindere mate een crush had; en het liefst zou ik willen dat mijn vader nog ieder jaar met Kerst “Otje” voorlas terwijl ik met mijn broers en zussen voor de kachel zit…
    Gelukkig ben ik me ook wel bewust van al het mooie en goede in mijn huidige leven en kijk ik uit naar alles wat de toekomst te bieden heeft. Om te beginnen door met vier paar schoenen naar Canada te gaan!

  2. stilleverhalen Berichtauteur

    Misschien een schrale troost om te weten dat ook mijn smsjes alleen maar uit mijn bestaan worden gewist op het moment dat mijn telefoon gestolen wordt. (Zou dat uit zelfbescherming al vier keer gebeurd zijn?) Ik bewaar zelfs verjaardagskaarten van mensen die ik me amper kan herinneren, heb een prikbord en een complete wand vol met herinneringen aan punaises, heb bij elk liedje of elke geur wel een bepaald moment in gedachten en heb het bovengenoemde knuffelbeest zonder ogen,ogen, snorharen en andere onderdelen nog steeds naast mijn bed liggen. Mijn laatjes zitten vol schelpen, flesjes zand, oude bonnetjes en treinkaartjes van plekken waar ik ooit naartoe ging. Ik voel nog steeds de spanning op Sinterklaas avond en wens nog regelmatig dat ik ‘sochtends gewoon in het hele grote mensenbed tekenfilmpjes mag kijken. Stiekem ben ik jaloers op mijn kleine neefje omdat hij de hele dag spelen kan en vol overgave duik ik met hem samen in de zandbak onder het mom van ‘ik ga jou helpen een kasteel te bouwen’. Dat ik vervolgens al het werk in mijn eentje doe en mijn neefje in geen velden of wegen te bekennen is vind ik niet erg.
    Misschien hou ik daarom ook wel zoveel van jouw huis. Jouw kamer ademt stille verhalen. Overal. Ik kan er verdwalen in de dingen die ik tegenkom. Het is er fijn. En straks als je terugkomt van je reis met vier paar schoenen, heb je vast weer wat toe te voegen. Er is waarschijnlijk niets mis met verzamelen van mooie momenten, als we maar niet vergeten wat er op dit moment is. Zoals…een klus die ik moet doen. Oei.. heeft er iemand misschien een zandbak te leen? 🙂
    Heb een mooie reis lievie!

Schrijf je mee?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s