De puinhopen van Paars….

Kennen jullie ze ook? De ‘Puinhopen van Paars’? Het is een term die mijn zus en ik jarenlang geleden bedacht (of beter; gejat) hebben om precies dat moment uit te drukken dat je beseft: mijn leven is op dit moment best wel een bende en ik heb geen idee welke kant ik op moet. Niets is meer wat het lijkt, je luchtkastelen zijn ingestort en je staat tussen de smeulende restjes.

(Overigens makkelijk te verwarren met De Originele Puinhopen van Paars; dat je ontdekt dat teveel compromissen sluiten ook betekent dat je jezelf kwijtraakt tot de dag waarop je je afvraagt waar JOUW leven eigenlijk gebleven is. Maar dat zijn niet de puinhopen die mijn zeer politiek betrokken zus en ik bedoelen. πŸ˜€ )

Twee weken geleden zat ik op een kussen. Een weekend lang, in stilte. In mijn hoofd was het complete chaos en temidden van de puinhopen en kleine brandjes was ik ontzettend koortsig en verhit op zoek naar HET antwoord. Ik moest en zou het juiste kiezen. Mijn leven zou na het weekend nooit meer hetzelfde zijn en de beslissing daartoe zou ik NU nemen. Totdat Frits Koster tegen me zei: ‘Misschien kun je jezelf de ruimte geven het even niet te weten.’ Opeens werd alles in mij stil.

En dat was niet de eerste keer. Al een paar keer eerder heb ik rondgezwommen in de stille ruimte van ‘ik weet het even niet.’ Ik herinner me tijden vol vragen waarin de onliners ‘Just Smile and Wave’, ‘Chillen met het Mysterie’ en ‘Catch Some Waves’ op mijn pad kwamen. En al lijk ik op de meest cruciale momenten deze onliners weer te vergeten, één ervan wil ik toch graag met jullie delen.

Met mijn lieve Buuf begaf ik me in Kopenhagen in een uiterst vage bar vol uiterst vage figuren in het Meatdistrict. Het district en de bar waren beiden door verschillende magazines als HIP verklaard dus besloten we te ontdekken wat daar nou eigenlijk mee bedoeld werd. Op dat moment in mijn leven begaven zich er ook uiterst veel Vage Vragen in mijn hoofd. Een weekend weg zou me zeker helpen alle antwoorden te vinden die ik nodig had. Het liefst al op zaterdag zodat ik zondag schoon schip kon maken. Buuf en ik dronken drankjes en verwonderden ons over de mensen om ons heen. Hip en vaag was het er zeker want er hingen zelfs kunstwerken in het toilet. Jullie herinneren jullie vast nog wel de “Na het plassen handen wassen” sticker bij de wasbakken op de basisschool. Dus met mijn handen braaf onder de kraan keek ik in de spiegel en zag ik boven mijn hoofd in blauwe lichtjes geschreven:

‘If you see a question mark passing by… just smile and wave!’

Stilte. Ik moest lachen. Ik moest hardop lachen. Ik zwaaide naar mezelf en naar mijn lieve buuf. Ik liet alles los en was duizend kilo lichter. Dit gevoel van ruimte en vrijheid zou ik nooit meer te vergeten. Nog regelmatig roep ik: Just smile and wave Buuf! Smile and wave!

Soms vergeet ik dat het ok is om het even niet te weten. Maar niet vandaag. Temidden van mijn puinhopen haal ik mijn schouders op, lach ik, zwaai ik naar mijn vraagtekens en begin ik aan een grote schoonmaak. Ik weet dat er uit deze bende straks iets nieuws ontstaat en dat ik dan precies weet wat ik moet kiezen. Terugkijkend op al mijn oude paarse puinhopen kan ik oprecht zeggen: dat is altijd zo geweest.

Advertenties

5 gedachten over “De puinhopen van Paars….

  1. Buuf

    Spot on Buuf! Prachtig stukje. Blijven zwaaien en vooral blijven lachen, net als de koningin, ik weet zeker dat zij er soms ook even helemaal niks meer van snapt. Kan niet wachten om heel binnenkort met jou een fijne wandeling te maken door het bos der vraagtekens en er af en toe een keihard in een ravijn te flikkeren. Tot die tijd verzamel ik er nog een paar. Kunnen vraagtekens eigenlijk terugzwaaien en lachen?

  2. bianca

    mijn kleine paarse puinhoopje ligt nu naast me in het ziekenhuis, dus dit keer ben ik het niet zelf. maar wens nu dat ik het was met een puinhoop. want mensen die je lief zijn met puinhoop en dan vooral hele kleine mensen snappen nog niet dat alles recht zal komen ( dat zegt kruger tenminste) mooie blog, en zwaai nog lekker even door naar je vraagteken, het antwoord komt vanzelf!

  3. Ramona

    Ah ja, lief klein paars puinhoopje viel uit de boom. Zeg maar dat het net als bij het aapje in de Apenheul wel weer goed komt, dat hij straks weer kan klimmen. Wel fijn dat Kruger zegt dat alles recht zal komen. (Klinkt als een wijze man! πŸ™‚ ) Succes daar zussie. xx

  4. Lonneke

    Lieve Moon, Wat een heerlijk prachtig mooi stukje tekst op deze dinsdagochtend! Wat heerlijk om te lezen, ik word er warm van dank! En daarbij sluit het ZO aan bij wat voor nieuw woord ik gisteren tijden mijn opleiding zomaar als kadootje kreeg……GEVOELSURFEN…..ik pak mijn surfplankie en ga ervoor. Doe je mee? πŸ™‚
    XXX

  5. Pingback: Over jouw jaar in status, worstjes uit blik en vertrouwen… « Stille Verhalen

Schrijf je mee?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s