Over dingen die voorbijgaan en eikels op je hoofd.

Loslaten. Daar heb je hem weer. Want het is herfst. Alles laat los. Alles stormt. Alles wordt door elkaar geschud. In de herfst laat de natuur los wat er niet meer nodig is. Blaadjes zwieren naar beneden en voor je het weet ploft er een eikel op je hoofd. Alles bereidt zich voor op een koude, stille winter en er wordt ruimte gemaakt voor (in de verte) een nieuwe lente.

Ok de afgelopen dagen leken meer op de zomer dan op de herfst maar die storm en harde wind zit er onvermijdelijk aan te komen. Zo half september heb ik me er nog een week of twee tegen verzet. Ik wilde eeuwig zomer en eeuwig zon. Tot ik besloot om er maar in mee te gaan. Herfst is coming through!

En als het dan toch zo is, waarom dan niet gebruik maken van alle kwaliteiten die de herfst heeft? Waarom niet volledige overgave aan die frisse wind? Waarom jezelf niet gewoon roekeloos als een blaadje laten vallen, omdat je vertrouwt op een zachte landing?

Ik hou van herfststorm.  En als de wind dan door de straten waait stel ik me altijd voor dat al het oude, suffe, muffe en overbodige weggewaaid wordt. Weg ermee! De regen spoelt de wereld schoon. Het klinkt misschien gek, maar soms heb ik het gevoel dat veel mensen om me heen in zo’n storm zitten. En dat alles wat oud is, wat niet meer nodig is, wat onecht is wegvalt.

Er is zoveel wat we kunnen loslaten. En dan heb ik het niet alleen over oude kleding of een slechte gewoonte.
We kunnen relaties die ons energie kosten loslaten. We kunnen een baan waar we ons niet blij voelen los laten. Maar het gaat nog verder dan dat: we kunnen ALLES loslaten waarvan we voelen dat het niet meer nodig is. Oude overtuigingen en negatieve gedachten. Het idee dat we toch nooit goed genoeg zijn of nooit echt vrij zijn. De beelden die we hebben van hoe we vinden dat het zou moeten zijn. De verwachtingen die we van anderen hebben. Alles waarvan we voelen dat het een gelukkigere, liefdevollere versie van ons in de weg staat. En als je denkt dat dat moeilijk is; ja en nee.

Ja; loslaten is eng. Want we weten nooit wat we ervoor terug krijgen. Het is een vrije val terwijl we nog niet weten waar we gaan landen. Het is leven met een groot vraagteken in het vooruitzicht. En deze angst is ok, er komt ook wel weer een moment dat we die kunnen loslaten.

En daar zit de sleutel in wat loslaten tegelijkertijd een makkie maakt: acceptatie. Loslaten kan alleen maar door te accepteren wat er is. Je kunt niet iets loslaten wat je niet vasthoudt of omarmt. Alles wat je wilt loslaten is een stukje van jou en heeft je ooit geholpen. En als de diensttijd erop zit mag het gaan.

En dan is loslaten eigenlijk heel simpel. Deze waardevolle tip heb ik gekregen van een vriendin. Bedenk en voel eens wat je zou willen loslaten. Wat heb je echt niet meer nodig? En vraag jezelf simpelweg: kan ik dit loslaten? Wil ik dit loslaten? Wanneer wil ik dit loslaten? En als het antwoord ja is en je voelt dat je het echt wilt, en wel nu: doe het dan gewoon. Nu. (Misschien moet je het in hardnekkige gevallen wel 86 keer herhalen, maar het werkt!)

Een supergrote najaarsschoonmaak dus. Niet alleen de bezem door de kamer en een volle zak voor Max. Maar jezelf aankijken in de spiegel terwijl je vraagt: wat is echt? Wat heb ik nodig? En wat mag ik loslaten? En dan compleet eerlijk durven zijn, dwars door de angst heen. Gewoon in je nakie in de regen gaan staan, armen wijd en je voorstellen dat alles van je afspoelt. Lekker toch? (En dan maar hopen dat er geen eikel op je hoofd ploft.)

Twee weken terug heb ik besloten om alle losse ‘huurbetalende’ klussen die ik deed stop te zetten. Omdat ik voelde: dit klopt niet meer en dit komt niet vanuit mijn hart. Ik wil focus op en aandacht voor Stille Verhalen. Omdat dat de plek is waar ik vanuit verbinding met anderen de wereld een stukje mooier mag maken. Omdat ik daar mag ervaren hoe mensen accepteren, loslaten, ontdekken wat niet meer nodig is. Doodeng, een vrije val. Het vraagt om bergen vertrouwen. Maar ik weet: alleen als ik loslaat ontstaat er ruimte om te groeien.

Al die storm heeft trouwens ook invloed op ons lichaam en onze geest. Is het je wel eens opgevallen dat je gewrichten (en die van al je hele yoga-klasje) veel meer ‘knoepen’ in de herst? En dat je hoofd onrustiger is? Dat is de wind die in je lichaam zijn werk doet. Chinesen noemen verkoudheid zelfs ‘wind vangen’. Om jezelf een handje te helpen om tijdens die storm stevig met beide benen op de grond te blijven staan en je lichaam te beschermen tegen teveel wind kunnen de volgende tips je helpen:

* Zwaar en olierijk eten. En nee ik zeg hiermee niet dat je gelijk naar Friet van Piet moet rennen. Avocado’s en noten zijn het perfecte voorbeeld van olierijk en gezond eten.

* Eet van het seizoen; moeder Aarde heeft het niet voor niets zo bedacht. Knollen, aardappels, wortelen: allemaal voedingswaren die je helpen om met beide benen op de grond te staan.

* Smeer voordat je gaat slapen je voeten (of je hele zelf) in met warme olie. De perfecte variant (want aardend en verwarmend) is sesamolie. Wees er wel op voorbereid dat je dan een beetje ruikt als gefrituurde sesamzaadjes. Maar het is echt heerlijk en helpt je bovendien goed te slapen. (Slapen is het ultieme loslaten)

* Een stevige massage met warme olie waardoor je hoofd tot rust komt en je je hele lichaam weer voelt. Je bloed gaat sneller stromen en voorziet de verste uithoekjes van je lichaam met nieuwe energie. Afvalstoffen worden grondig afgevoerd en losgelaten. (Kijk eens op http://www.stilleverhalen.nl als je daar meer over wilt weten.)

Oktober. Oktober is de mooiste maand. Van de dingen die voorbijgaan. – BLOF

Advertenties

3 gedachten over “Over dingen die voorbijgaan en eikels op je hoofd.

  1. Roos

    Mooierd! Fijn dat je schrijft. Weet je dat ik nu al treurig kan worden dat de herfst weer voorbij gaat. Ik kijk genietend naar de verkleurende bomen, snuif de herstgeuren op, staar uren in de vlammen van een kachel en moet altijd grijnzen als ik door een hoop bladeren kan stampen en schoppen. Ik wil de herfst dus eigenlijk nooit loslaten; hier zitten mijn mooiste, vroegste, meest tastbare herinneringen. Misschien juist omdat het zo’n tastbaar seizoen is, en natuurlijk… oktoberkind

Schrijf je mee?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s