Over lelijke Japanse theekopjes, je eigen langspeelplaat en inchecken in het moment…

Ik staarde naar een rode theedoek die gedrapeerd lag over iets nog onbekends en bobbeligs. De zenleraar verwijderde de theedoek en onthulde daarmee zes verschillende Japanse theekoppen waaruit we de mooiste en lelijkste moesten kiezen. Na veel twijfelen (want hey, that’s me) koos ik voor een witte als mooiste en werd de kleine groene met gele bloemetjes als lelijk gelabeld. Behoorlijk verbaasd was ik toen mijn buurman juist de witte als lelijkste koos. Zag hij dan niet dat die groene een gedrochtje was? De oefening was bedoeld om ons bewust te maken van projectie. Een Japans theekopje is gewoon een Japans theekopje. Lelijk of mooi, dat maken we er zelf van. We hebben allemaal bepaalde ideeën, beelden en oordelen en projecteren die op de wereld om ons heen. Verhaallijnen over hoe anderen en wijzelf (moeten) zijn. Ons hoofd zit er vol mee! Eindeloze aantallen woorden en plaatjes die samen het script van de soapserie over ons leven vormen.

De schrijfster Tara Brach noemt deze verhalen die we zelf creeeren: ‘the stories that keep us form returning home’ of ook wel ‘the interpreted world’.  Het zijn verhalen die we zelf schrijven en vervolgens fanatiek geloven. Meestal zijn deze verhalen heel hardnekkig, als een diepe groef in een langspeelplaat waarin je steeds blijft hangen. Door het steeds herhalen van hetzelfde verhaal maken we de groef steeds dieper en dieper. We vertellen onszelf onbewust keer op keer hetzelfde en meestal is het geen ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. (Zeg nou eerlijk, wie denkt er echt van zichzelf dat hij/zij de leukste, meest briljante en grappigste persoon op deze aarde is? Bijna niemand toch? Ok.. uitzonderingen daargelaten.)

Door het uitdiepen van de groef blijven we steeds vaker steken in dezelfde gedachte. (Bijvoorbeeld; ik ben een lelijk kopje. Niemand wil een lelijk kopje in de kast.) Deze gedachten maken dat we angst en onzekerheid voelen en vervolgens gedragen we ons hiernaar. (Als jij mij niet in de kast wil kan ik maar beter mezelf in de prullenbak gooien.) De uitkomst is dat we onszelf klein maken, terugtrekken en eindigen als een in de prullenbak liggend theekopje. Onbewust creëren we keer op keer de volgende scene in onze eigen soap. We schitteren prachtig in de hoofdrol in onze eigen dramaserie en gaan volledig op in de groef van onze eigen langspeelplaat. Moeilijke discussies, ruzie zoeken, huilbuien, jezelf afsluiten, de ander de schuld geven, dreigementen en ‘zie je nou wel’ zijn slechts een greep uit de daarop volgende trammelant collectie. We duiken fijn in onze eigen prullenbak. (herkenbaar? Voor mij wel!) 

Als je diep in de groef zit, zit je vast. Als je vast zit in een situatie geloof je iets wat niet waar is, aldus Tara. We hebben een verhaal in ons hoofd over een zelf die om welke reden dan ook niet goed genoeg is. Met deze ‘unreal self’ identificeren we onszelf graag. Vaak creëren we daarbij ook een ‘unreal other’ met bijpassende verhaallijnen en groef. We gaan zo op in ons drama verhaal dat we niet goed opletten. We zien niet meer wie er werkelijk tegenover ons staat.  Al dan niet in de spiegel of aan de andere kant van de tafel. 

Daar zit je dan, in je prullenbak. Vast in je eigen drama. Wat kun je doen? Vraag jezelf: wat ben ik op dit moment aan het geloven? Welk verhaal vertel jij over jezelf? Je kunt erachter komen dat je gelooft dat niemand bij je wil zijn, dat je het niet goed doet, dat je niet welkom bent op een feestje of juist dat jij het als enige beter weet. Dit is niet de werkelijkheid, dit is jouw eigen langspeelplaat. Een Japans theekopje is gewoon een Japans theekopje.

En dan is het tijd om in te checken.  Het losmaken van je identificatie met je unreal self begint hier.  Neem even pauze en kom volledig aan in dit moment. Wees aanwezig. Kijk en luister naar wat je ziet en hoort, volg je adem en voel wat er in je lichaam gebeurt. Stap buiten het decor van je eigen soap, kruip uit je eigen diepe groef om te kijken hoe de wereld echt is. Vraag jezelf: is wat ik geloof waar? 

Je zult erachter komen dat dit meestal niet het geval is. “In de wereld klopt niets zozeer als je eigen hart” zegt Rients Ritskes van Zen.nl. Interpretaties leven in ons hoofd.  De werkelijkheid en het antwoord op je vraag of wat je gelooft waar is vind je in je eigen hart. Check in in het moment. Vanuit hier kun je het leven aankijken zoals het echt is. Dit is een plek waar je licht, liefde en moed kunt vinden.

Vraag jezelf: hoe zou het zijn als ik mijn eigen verhaal niet zou geloven? Rumi had al in de smiezen hoe het is om niet luisteren naar je eigen langspeelplaat.

I am water.
I am the thorn that catches someone’s clothing…

There’s nothing to believe.
Only when I quit believing in myself
did I come into this beauty…

Day and night I guarded the pearl of my soul.
Now in this ocean of pearling currents,
I’ve lost track of which was mine.

– Rumi

Zo en nu is het tijd voor thee.

Advertenties

Schrijf je mee?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s