Het dienblad met de heerlijke hapjes van het universum…

Herken je dat je op reis de meest bijzondere avonturen meemaakt? Dat je een rariteitenkabinet vol aan mooie mensen ontmoet en steeds opnieuw onverwachte avonturen beleeft? Dat je jezelf opeens aantreft in de nachtbus naar het zuiden terwijl je die dag ervoor naar het noorden wilde gaan? En dat alles steeds precies lijkt te kloppen en je altijd ‘toevallig’ op het juiste moment op de juiste plaats lijkt te zijn?

En dan kom je thuis en neemt je agenda het over. Je afspraken voor de week, de trein die je moet halen om op tijd naar yoga te kunnen, het etentje met vrienden volgende week. Soms verbaas ik me hoe moeilijk het is om met een vriendin af te spreken omdat er simpelweg geen moment lijkt te zijn dat we allebei vrij zijn. En dan vraag ik me wel eens af; waar zijn nou die onverwachte avonturen in de avonduren?

Volgens mij ligt het antwoord in overgave.
We zijn zo gewend om elke centimeter van onze agenda en ons leven vol te plannen dat er geen speelruimte meer is. We moeten zoveel van onszelf. Om de huur te betalen. Om gezond te blijven. Om er goed uit te blijven zien. Om sociaal ook nog mee te tellen. Om vooral niets te missen. (Fear of missing out).  Simpelweg omdat we niet durven te vertrouwen dat het leven ook doorgaat en dat er voor ons gezorgd wordt, ook als we even niets doen. En zo blijven we steeds bezig met de volgende stap. Ook ik. Het is alsof het universum voorbij komt met een dienblad met heerlijke hapjes voor ons maar we zijn te druk bezig met het regelen van de lunch van morgen. Dus we zien het niet eens!

Maar als we dan in verre oorden zijn hoeft er opeens helemaal niets. Geen wekker, geen agenda en zeeën van tijd. Opeens ben je niet bezig met of je nu spruitjes of witlof zult eten vanavond maar luister je naar het ruisen van de zee. Je zintuigen staan op scherp. Je snuift de typisch kruidige Azatische lucht naar binnen en kijkt je ogen uit. Kortom: je leeft volledig in het moment. Je staat volledig open voor wat zich aandient en daar is opeens dat dienblad met heerlijke hapjes! Snacktime!

De komende tijd ga ik de uitdaging aan. Ik ga proberen volledig te ontspannen in mijn eigen leven en erop te vertrouwen dat er precies op mijn pad komt wat nodig is. Niet door zelf elke stap te willen controleren maar door me open te stellen voor wat er komt. Niet zelf willen leiden maar durven volgen. Doe je mee?

Natuurlijk hebben we onze baan en loopt ons abonnement op de sportschool gewoon door. Overgave betekent niet dat je niets meer hoeft te doen. Het betekent je in vertrouwen volledig openstellen voor het huidige moment.
Zomaar besluiten om stil te worden en je omgeving in je op te nemen. Vertrouwen en dankbaar zijn dat de volgende mooie stap zich vanzelf zal aandienen. Kijk in de trein eens niet op je Iphone maar om je heen. Ongetwijfeld dat er in jouw coupé net zoveel nieuwe ontmoetingen te ervaren zijn als op een strand in Thailand.

Verplaats je aandacht eens van je gedachten naar je zintuigen. Ruik de lenteregen. Voel je blote voeten op de vloer. Voel je hart dat klopt. Je bent hier. Nu. Dat is alles wat je nodig hebt.

‘The real secret of life is to be completely engaged with what you are doing’ – Alan Watts. 

Om je volledig te kunnen overgeven is volledige acceptatie van het huidige moment onmisbaar. Daarover binnenkort meer!

 

 

 

Advertenties