Wie zit er eigenlijk te wachten op mijn blog?

Soms als ik schrijf vraag ik me af… wie zit hier eigenlijk op te wachten? Er zijn honderdduizenden blogs ‘out there’ en veel daarvan gaan over dezelfde thema’s als waar ik graag over schrijf. Al snuffelend op Zalando (doen jullie dat ook? Een winkelmandje vol selecteren en uiteindelijk zelden op ‘bestellen’ klikken?) kwam ik zelfs een T-shirt tegen met daarop de levensgrote tekst: No one reads your fucking blog. Ai.. ja. Misschien is dat wel zo. Is een blog niet iets narcistisch? Who am I dat ik zo nodig mijn woorden de wereld in moet slingeren?

En – veel belangrijker dan al mijn persoonlijke twijfels – is dat ik volledig geloof dat we diep van binnen alles weten. Alle antwoorden zijn er al. In essentie zijn we helemaal compleet en volmaakt. Er is niets om te ‘fixen’. We zijn perfect zoals we zijn. Wat valt er dan nog te schrijven? 

Maar als ik naar mezelf kijk ontdek ik dat er soms momenten zijn dat ik vergeet dat ik helemaal goed ben zoals ik ben. Momenten dat ik out of touch ben, niet verbonden met mijn eigen hart. Dat er momenten zijn dat ik me laat afleiden door het gebrabbel van mijn hersenen en alles geloof wat er in mijn bovenkamer geproduceerd wordt. Op zulke momenten vind ik het juist heel fijn om door een blogje van een ander weer even stilgezet te worden bij mezelf. Woorden die speciaal die dag de weg naar mijn hart weer vrijmaken en me eraan herinneren wie ik in werkelijkheid ben. Die me helpen om dankbaar te zijn en liefde te voelen.
Het is volgens mij namelijk zo: In essentie zijn we allemaal volledig en volmaakt. Maar we kennen allemaal worsteldagen waarop we het contact met ons eigen lichtje kwijt zijn. Gelukkig zijn er op zulke momenten boeken, films, blogs en gezongen woorden die je terug kunnen brengen naar jezelf.

(En dat kun je zelf overigens ook.. gewoon door stil te zijn en je af te vragen: wie ben ik? Als je niet de steeds veranderende dingen zoals je lichaam, je gedachten of je geheugen bent.. wat blijft er dan nog over? Inspiratietip: kijk eens wat filmpjes van Mooji op You Tube)

Inspiratie van anderen die je lichtje weer laat schijnen dus. Een paar weken terug had ik een heerlijke kippenhok fröbel workshop van Lou Niestadt. The art of creative journaling. Ofwel tekeningetjes krabbelen en kliederen met waterverf bij je eigen schrijfsels. Lou heeft twee boeken geschreven en geillustreerd die je beiden met een frisse blik naar je eigen leven laten kijken. Boeken die je helpen meer te genieten van minder en het mooie te zien in dagelijkse sleur. Ze vertelde dat ze dacht: wie zit er in vredesnaam op mijn boeken te wachten? Totdat ze besefte dat haar grootste inspiratoren Danny Gregory en SARK  ooit hetzelfde hebben gedacht. Zonder hen was Lou nooit begonnen met schrijven en tekenen en zonder Lou was mijn boekenkast twee prachtige boeken minder. (En had ik niet gefröbeld op zondagochtend!)

Dus ik heb besloten te blijven schrijven. Omdat ik er zelf zo blij van word. En omdat het misschien wel iemand op een regenachtige ‘pindakaas in omhelzing met de vloer’-dag opeens een nieuw inzicht, een extra hartklop of een glimlach bezorgt. Dat hoop ik dan maar.

Oh ja hier het resultaat van creatief met Hema waterverf:

foto (7)

Advertenties