Over smeltende ijsjes. En over dat alles gemaakt is van ‘go away’.

Vandaag kreeg Nederland een behoorlijke zondvloed te verduren. Als zelfs Hoog Catharijne onder water staat en er draaikolken ontstaan op de Oude Gracht, dan is het geen weer voor een ijsje. Toch ga ik over ijsjes schrijven. Smeltende ijsjes. En over vastklampen en loslaten. (Voel je de link al?)

Wij mensen zitten nou eenmaal zo in elkaar dat we ons graag vastklampen. Aan alles wat bekend en vertrouwd is. Altijd dezelfde stoel in de wachtkamer van de tandarts, je lievelingskussensloop mee nemen op kampeervakantie en wat de boer niet kent dat eet ‘tie niet. Een nieuwe smaak aardbeienijs? Doe mij maar gewoon een perenijsje.

Nog vastklamperiger worden we als het gaat om de zaken van het hart. Onze lieffies. Ons kindje voor het eerst alleen naar school laten lopen voelt voor sommigen als het zonder narcose doorstaan van een bypass operatie.
Ook als het om onze geliefde gaat doen we er een dikke schep bovenop. We vragen de ander ons te beloven altijd bij ons te blijven. We smeken de ander niet te gaan. En we hebben allemaal de angst dat dit vroeg of laat gebeurd. Op welke manier dan ook. En dat het gebeurt, soms op het meest onverwachte moment, is de afgelopen week helaas vreselijk duidelijk geworden.

Gisteren hoorde ik de volgende quote van de inspirerende en prettig gestoorde Benjamin Smythe. (leef je maar eens uit op youtube)

This is what we do: 
“I love you. Don’t go away.” 
“But I am made of going away.” 
“No, I love you. Don’t go away.” 
“But I am made of going away.”
“Don’t you go away!”

The whole universe is made of come here and go away.
Come here… BOOM… go away!!

Als je kijkt naar het universum ontdek je overal het naar elkaar toe bewegen, ontmoeten en weer gaan. De golven op het strand, je adem, een indringend oogcontact bij de kassa van de Jumbo. Voor wie daar in gelooft: de oerknal. Come here.. BOOM! Go away. Er is geen ontkomen aan de go away. We zijn allemaal gemaakt van ‘go away’. We zijn allemaal smeltende ijsjes. In de zon.

Toch klampen we onszelf vast aan de ander als een babyaapje aan zijn moeder. In de hoop dat de ander blijft. En in de hoop dat de ander ons gelukkig kan maken. Alsof de ander ons kan redden en in veiligheid kan brengen door van ons te houden. Maar dat is nou precies onze eigen taak. Als we maar 1 taak zouden hebben hier op aarde dan zou het van onszelf houden zijn. Want stel je eens voor: Hoe fijn is het als de ander je niet gelukkig hoeft te maken en niet hoeft te voorzien in de liefde die jij nodig hebt. Maar dat hij of zij wel gewoon bij je mag zijn en jou heel veel extra liefde mag schenken. Wat een overvloed!

Ja het hele universum is een smeltend ijsje en bestaat uit absolute verandering en eindeloze mogelijkheden. Als we dat idee met heel ons hart kunnen omarmen, dan kan de wereld zich openen.
Dan kunnen we de ander echt ontmoeten. BOOM! Zonder angst dat de ander weggaat. Al die collectieve bindings- en verlatingsangst overboord. Geen reserves en geen beschermingsmuurtjes om ons hart meer. (Want dat is de tegenhanger van het vastklampende aapje. Jezelf bij voorbaat al beschermen omdat je weet dat de ander weggaat.)

Dan kijk je iemand aan en zeg je: Kom hier schatje, ik weet dat je een smeltend ijsje bent. En ik ga ervan genieten zolang het duurt! Come here….BOOM!… Go away. En dan geniet je van die BOOM zolang hij duurt. Een week of een zilveren bruiloft lang. Dat is je kers op de taart! Of zo je wilt: jouw perenijsje.

Advertenties

5 gedachten over “Over smeltende ijsjes. En over dat alles gemaakt is van ‘go away’.

Schrijf je mee?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s