Happy HO HO HO. Een ode aan de holbewoner.

Stel je voor: Het is een koude, donkere avond. Je adem vormt wolkjes in de lucht. Je zit op een grote rots. En naast je zit iemand met woest aantrekkelijk verwilderd haar, gestoken in een geurig berenvel. En nu je jezelf eens wat beter bekijkt ontdek je dat ook jij gehuld bent in iets wat ooit de huid van iemand anders was. Het gevaar van een agressief uit de bosjes springende anti-bont activist bestaat nog niet. De zon is onder, de sterren stralen en je staart grommend in een kampvuur. Nog even en dan kruip je onder de wol. Of nou ja.. op een berg hooi. Misschien wel met het geurige berenvel naast je. Hoe dan ook, je eindigt in een grot om daar de eerst komende twaalf uur niet meer uit komen. Besjes verzamelen doe je over een half jaar wel weer.
Klinkt best redelijk toch?

Er was een tijd dat we leefden in het ritme dat de zon ons gaf. In de zomer was slaap voor mietjes. In de winter had je toch niets beters te doen en kon je maar beter zo min mogelijk energie verbruiken. (Geen idee wat je toen at. Begraven rendiervlees ofzo?)
Ik wil nu niet met de open deur aankomen dat vroeger alles beter was, zeker omdat ik helemaal niet zo van rendiervlees hou. Maar wat me verbaasd is hoe we het tegenwoordig voor elkaar krijgen drukker dan ooit te zijn in de maand waarin we van nature in ons rotsenhol horen te kruipen.

Elk jaar neem ik me voor niet mee te doen in de madness van december. En elk jaar mislukt het! Ik snap er niets van. Ik wil gewoon avonden lang op de bank met thee en stapels boeken. Ik wil pas mijn bed uit als het licht wordt en ik wil staren in een kampvuur. Maar in plaats daarvan speur ik mijn agenda af op zoek naar schaarse vrije momenten, ben ik al blij als ik de tijd heb om twee keer te snoozen en heb ik de ene gezellige kerstactiviteit na de andere. Gewoon, omdat het gezellig is.

En eigenlijk is dat dus helemaal niet gezond. De Chinese geneeskunde deelt het jaar op in verschillende fases gebaseerd op de vijf elementen. De winter is de waterfase, de tijd waarin we stil mogen worden als een meer. Waarin de natuur zich heel diep terugtrekt. Het is de fase om los te laten, de balans op te maken, bij te slapen en nieuwe energie op te doen om in de lente weer volop te bruisen. (Hier meer over de waterfase.) Nu is de tijd om net als een konijn jezelf op rollen en heel lekker fluffy samen in een holletje te kruipen. Maar juist nu rennen we rond als opgejaagd wild.

De holbewoner begrepen het. Wij niet meer, zo lijkt. We nemen een lange vakantie in de zomer. De tijd waarin we alle energie van de wereld tot onze beschikking hebben. En we draaien op volle toeren in de winter. De tijd waarin we ons batterijtje op moeten laden. Waar is dat eigenlijk mis gegaan? Waar is het kampvuur gebleven? Waarom kruipen we niet op een berg hooi of in ons Ikea bedje om elkaar verhalen te vertellen en vooral heel veel te slapen?

Ik heb niet de illusie dat het me dit jaar zal lukken als een holbewoner het jaar uit te gaan. Ik hoef geen berenvel of winterslaap. Maar een beetje meer aandacht en stilte verweven in de dagen rond kerst zou ik heel fijn vinden. Ik wens dat mijn to do-listje eruit zal zien als deze hieronder.
Meer liefde, meer aandacht, meer stilte. En stoppen met rennen.
Minder GO GO GO, meer HO HO HO.

Happy HO HO HO to you!

To do list december

Advertenties

Een gedachte over “Happy HO HO HO. Een ode aan de holbewoner.

  1. Pingback: Fijne filmtips voor tijdens je winterslaap. | Stille Verhalen

Schrijf je mee?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s