Categorie archief: Food for thought

Over een föhn, een broodje YOLO en niet groots en meeslepend leven.

Een tijdje terug sprak ik met een heel lief iemand over groots en meeslepend leven. En wat dat dan in zou moeten houden. Het ‘eruit halen wat erin zit’. Het grote ‘ leven alsof het je laatste dag is’. YOLO-en tot je erbij neervalt. Hoe doe je dat eigenlijk? En wil ik dat eigenlijk wel?

We worden elke dag (vooral via internet) uitgedaagd om méér te doen. Je dromen na te jagen, de lat hoger te leggen, dat grote huis te manifesteren en vooral te genieten. Ja genieten vinden we heel belangrijk. De ene na de andere challenge duikt op. En eerlijk is eerlijk, ik pik er soms ook één mee. Want, zo geloof ik, deze keer ga ik elke dag braaf alle opdrachten doen. Zodat ik aan het einde van de maand opeens wel meditatieroutine heb / veel lichter leef / moeiteloos al mijn dromen realiseer / een miljoenenbedrijf run / en vooral echt veel meer geniet.
Meestal doe ik de eerste dag trouw wat er gevraagd wordt. De tweede dag lukt ook nog wel. De derde dag denk ik; straks, als ik even tijd heb. De vierde dag markeer ik het mailtje als ‘nog te doen’ en de overige dagen verdwijnen in de folder ‘nog lezen’ of direct in de prullenbak.

(Met uitzondering van de ‘opruimchallenge’ van Smart en Sexy trouwens. Er zijn deze maand wel 20 vuilniszakken weggegaan. Groots en meeslepend opruimen, dat lukt dan weer wel.)

Blijkbaar ben ik niet zo goed te trainen in het ‘alles uit mijn leven halen’ of ‘het leven van mijn dromen leven’. Maar… misschien is het leven van mijn dromen wel gewoon het leven wat ik nu heb. Want vind ik het niet het fijnst op de meest alledaagse dagen? De verloren lanterfanter zondagmiddag? De ‘zal ik koffie voor je maken’ dinsdag? De ‘Yes het is vijf uur’ vrijdag’?

Dit grootse inzicht kreeg ik toen ik het haar van mijn neefjes stond te föhnen. Na een dag ravotten van Kwik, Kwek en Kwak was een douche pure noodzaak. Maar met nat haar naar bed is niet fijn dus…. er moest en zou geföhnd worden. Tijdens het het blazen herinnerde ik me opeens hoe mijn moeder altijd even onder mijn pyamashirt föhnde en dat je shirt dan heel grappig bol kwam te staan.. En hoe fijn dat was, zo’n warme rug. Ik besloot, niet zonder succes, dezelfde truc toe te passen enn ik wist opeens; dit is dus waar het over gaat.

Mijn ouders hebben ons meegenomen naar de meest fantastische vakantiebestemmingen en pretparken. Maar wat herinner ik me met een glimlach? Föhnmomenten. Op zondagochtend tekenfilmpjes kijken in bed. Paaseitjes zoeken in het bos. Rollen over het gras. De simpele dingen. Waar geen spreekbeurt over te houden was. Waar eigenlijk niet echt iets over te schrijven of vertellen viel. Gewoon omdat het zo gewoon was.

Simpel leven. Zonder dat ik meer uit elke dag hoef te halen. En ja natuurlijk, met wensen en dromen, die vanzelf komen als de tijd er klaar voor is. Genieten, niet op de momenten dat het van je verwacht wordt maar als je staat te grinniken om een binnenpretje bij de afdeling schoonmaakmiddelen in de Jumbo.

Terwijl ik dit schrijf schenkt vriend een Wieckse Witte 0,0% in op een stralende zondagmiddag. Ik had vandaag naar de Culturele Zondag kunnen gaan. Naar het strand kunnen rijden. Verre reizen kunnen plannen. Maar in plaats daarvan heb ik in de tuin gewerkt, in de tuin gezeten en oh ja.. de schuur opgeruimd.

Fijn steeds meer te ontdekken dat mijn geluk in kleine dingen zit. Zeker nu er een klein mensje in mij groeit wat op zich al het allergrootste en meeslependste is dat er bestaat.
En wat een opluchting dat straks, naast alle uitjes naar pretparken, een paar minuutjes föhnen ook gewoon punten scoort. Dat simpel leven misschien wel grootser is dan het meest meeslepende avontuur.

YOLO.. zei mijn vriend vandaag toen hij zijn broodje belegde met eiersalade, rauwkost, geraspte kaas en daarbovenop een dikke laag tex-mex saus.  Ik moest lachen en ik dacht terug aan het ‘groots en meeslepend gesprek’. Als dit YOLO is, dan ben ik er misschien wel heel goed in.

Down & Dirty. Over dat loslaten niet bestaat. (denk ik)

Loslaten.
Ik weet dat je, terwijl je dit woord leest, je de neiging krijgt om iets – de afstandsbediening, je telefoon of wat je dan ook in je hand hebt op dit moment – naar mijn hoofd te gooien. Op zijn minst. Of dat je heel diep moet zuchten. Zo’n zelfde zucht die je zou slaken als je voor de derde keer in een week een onmogelijke vlek maakt in een versgewassen kledingstuk. Story of my life by the way. Zo’n zucht naar boven, waarbij je pony omhoog wappert.
Loslaten. De kans is groot dat je het woord niet meer kunt horen, niet meer kunt zien. En geloof me: I feel ya!

Te pas en te onpas gooien we er het “L” woord tegenaan. Een verbroken relatie? Laat het los. Stress op je werk? Laat het gewoon los! Kun je niet slapen? Je moet alles gewoon loslaten. Doe het! Laat los!

En omdat we allemaal weten dat loslaten niet makkelijk is zijn er wel duizenden blogs over geschreven. Over hoe je dat dan moet doen.

Loslaten volgens het boekje
Zo kun je bij stress en piekeren je gedachten observeren, de gedachten begroeten en ze weg laten glijden als wolkjes. Je kunt er een positieve gedachte tegenover zetten. Probleem opgelost! Bij situaties die een emotionele impact hebben is het belangrijk dat je al deze emoties omarmt, dat ze er mogen zijn. Vanuit acceptatie kan het echte loslaten beginnen. Woehoe! En dan zijn er nog de dingen die te groot zijn om los te laten. Die moet je dan een plekje geven. Zodat het er wel is maar niet in de weg staat. Ergens op een plankje ofzo.
En als dat zelfs niet lukt kun je altijd nog boeddhist worden en het principe dat alles sowieso voorbij gaat omarmen (oh nee, loslaten juist). Onthechten maakt het loslaten een stuk makkelijker. Of beseffen dat alles liefde is, ook hetgeen waar je zo graag vanaf wilt. Dan is alles opeens prima zoals het is en kun jij je weer met leuke dingen bezig houden. Toch?

Loslaten is als Mari Kondo
Jazeker, dit is met een dikke cynische knipoog  naar loslaatland geschreven. In alles wat hierboven staat zit een (meer of mindere) kern van waarheid en alle manieren en technieken kunnen je daadwerkelijk helpen om ruimte te maken in je leven. Maar waar ik steeds meer achterkom is dat er geen vast recept is voor loslaten. Het ziet er voor iedereen anders uit. En bovendien is het meestal een mess. Plakkerig. Onvoorspelbaar. Een slagveld. Het is een soort Mari Kondo; als je besluit op te ruimen ligt eerst je hele vloer bezaaid met alle kledingstukken en troep die je hebt. Zoiets geldt volgens mij ook voor opruimen op andere gebieden van je leven. Maar waar bij Mari Kondo alles waar je niet meer blij van wordt in een vuilniszak verdwijnt, komen alle andere dingen die je los wilt laten op de meest onverwachte momenten weer aan je kont plakken. (Soms letterlijk…)

Bestaat loslaten wel? 
Een tijdje terug organiseerde ik met Stille Verhalen een hele fijne herfstige stiltewandeling in het bos. Het thema was: loslaten. Want ook de natuur laat in deze periode alles los wat niet meer nodig is. De zon straalde, de blaadjes kleurden goud. We hoorden de bladeren ritselen, voelden de wind in ons gezicht. Wat was het fijn! Aan het einde was er een moment waarop we, net als de bomen, iets mochten loslaten in het open veld. Zorgvuldig koos ik mijn onderwerp. Ik nam de tijd, in gedachten liet ik het los. Daaaag! Ding. Het was mooi en ik voelde me rustig.

Nog geen twee dagen later was het DING er weer. Gniffelend in een hoekje van de kamer, dezelfde kamer waarin ik weer als een gek aan het werk was. (Want ja, daar ging het over.) Wat deed dat ding daar? Vroeg ik me af, gevolgd door een pony wapper zucht. Loslaten gaat blijkbaar niet op commando. Opeens wist ik niet meer zeker of loslaten wel echt bestaat.

Down & Dirty 
Bedoelen we niet gewoon transformeren? Veranderen? In plaats van loslaten?
Merken dat er iets is wat je geen vreugde meer geeft en dan de moed hebben om opnieuw kiezen hoe jij je leven wilt leiden? Met dichtgeknepen ogen dwars door je angst in het diepe springen. Soms maak je die keuze zelf, soms besluit het leven dat voor jou. Daar ga je… Om vervolgens je volledige gniffelende spokenarsenaal tegenkomen. Alles wat je bang maakt, alles wat je klein houdt, alles wat je vastplakt aan hoe het was, je tegenhoudt op je weg. De ene dag sta je fier rechtop, met vertrouwen in de toekomst. Het volgende moment lig je als een frummeltje op de bank. Soms lukt het en soms niet. Soms word je op onverwachte momenten overvallen door iets waarvan je dacht dat je er klaar mee was. Soms ontdek je een kant van jezelf die je nooit voor mogelijk had gehouden. Je valt, staat op, valt en staat weer op. Je kunt niet anders

Als je transformeert ga je down & dirty. En in dit warrige proces kom je al jouw stukjes tegen. Je donkere gniffelende spookjes, je helderste licht, je grootste angst, dapperste moed en alles ertussenin. Alles wat je ooit hebt ervaren – en voor de quantum fysica fans onder ons: alles wat je ooit zult ervaren – zit in jou, op dit moment. Dat is dus niet los te laten. Want zonder dat ben jij niet meer jij. Er zit dus maar een ding op: kiezen welk stukje van die grote brok jij je de aandacht geeft.

Supermaan 
Net als de maan. Blauwe maan, supermaan, volle maan, wassende maan. Zelfde maan, steeds anders. Als het halve maan is betekent het niet dat de andere helft verdwenen is. Sterker nog, als die andere helft eraf valt zou ik niet weten hoe het er dan aan toe gaat. Niet best, lijkt me zo. Dus eigenlijk zijn we allemaal een soort maan, alleen hebben we zelf de keuze welk stukje van onszelf we meer licht en aandacht willen geven, in de wetenschap dat de andere helft er ook gewoon bijhoort. Dat is veranderen. Soms lukt het. En soms niet.

En nog even over hierboven he… ik meen het wel als ik zeg dat je sowieso liefde bent. Dat je in essentie pure liefde bent. Neemt niet weg dat het soms moeilijk is dat te ervaren. Zeker niet als je als down & dirty gaat met je gniffelende monsters. Maar dat is ok. Ook dat is liefde.

 

Over aandacht.. en wat Dolly zou doen.

Dit weekend ontdekte ik iets moois over mijn buurman. Maar ik ontdekte het te laat. Het was op de dag van zijn crematie. Toen ik de aula binnenliep werd een liedje van Dolly Parton gedraaid. De tranen sprongen in mijn ogen. Niet door het liedje in het speciaal of door het overlijden van mijn buurman. Maar doordat ik me besefte dat er de afgelopen zeven jaar iemand naast me heeft gewoond met net zo’n gekke muzieksmaak als ik. En dat ik dat niet wist.
Los van het feit dat er niet zoveel andere country fans in mijn leven zijn (en daar snap ik dus helemaal niets van…) raakte dit me op een diepere laag. Natuurlijk hebben we praatjes gemaakt, elkaars pakketjes aangenomen, heb ik hem ooit soep gebracht en zijn huis van binnen mogen bewonderen. (Het was een klein museum vol prachtige verzamelingen van overzee.) Maar heb ik in die jaren echt geweten wie er naast mij woonde? Kende ik zijn verhalen? Heb ik daar ooit echt aandacht voor gehad? Nee.

In mijn praktijk voor massagetherapie & reiki is aandacht het sleutelwoord. Aandacht voor je lichaam en wat daar te voelen is. Aandacht om naar binnen te keren, contact te maken met je kern en te ontdekken waar je zo makkelijk aan voorbijgaat. Aandacht om te horen wat je lijf vertelt. Dat zijn de Stille Verhalen die steeds opnieuw ontdekt worden. Ik vind dat heel mooi en waardevol. Aandacht is hier een vanzelfsprekendheid.

Dan zie ik mezelf in gedachten verzonken door de supermarkt sjezen. Ik gris een zak worstels (of ok…chips) van de plank en bots daarbij tegen iemand aan. Bij de kassa beantwoord ik nog snel even een appje terwijl ik met een half oog de kassajuf bedank. In de trein vervolg ik mijn weg op social media. Ik bedenk me dat ik die ene vriendin nog wil bellen en vergeet het meteen weer. Vol haast irriteer ik me aan die slome in-de-weg-lopende voetganger of die slak in het verkeer. Het zijn van die dagen dat ik me voortbeweeg in een soort snelle luchtbel. Uit contact, op weg naar het volgende moment, op weg naar het volgende vinkje op mijn to-do lijst. Herkenbaar? Of ben ik de enige die hier mee worstelt?

En nu ik schrijf en nadenk over aandacht komen er in mijn hoofd grote thema’s voorbij. Over dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. Over wat ons mens maakt. Over ons hart. Over echte verbinding. Over compassie en mildheid. Over dat iedereen die je ontmoet liefheeft en liefde heeft verloren. Gelukt kent en verdriet. Worstelt met vragen en dromen nastreeft. Net als jij. Net als ik. Ook het meisje bij de kassa, je buurman en de slak in het verkeer. Ik denk na over hoe makkelijk het zou zijn compassie te voelen als we ons dat bij elke ontmoeting zouden herinneren.

Ik zou uren kunnen uitweiden (en heb het stiekem toch een alinea gedaan.) Maar ik bedenk me: echte aandacht hoeft niet groots en meeslepend te zijn. Echte aandacht zit juist in kleine dingen. Een kaartje, een belletje, een avond thee en verhalen bij de open haard. Met misschien wel Dolly Parton op de achtergrond.

Met de tranen in mijn ogen besefte ik me dit weekend dat ik meer aandacht had willen hebben. Dat aandacht vanuit je hart je verbindt met de mensen om je heen. En daardoor met het leven. Dat het juist die dingen zijn die je je later herinneren zult. En dat een heel klein gebaar een enorm verschil kan maken. Clichés zijn niet voor niets clichés.

Dus besluit ik om meer aandacht te hebben.. of te geven. Om oprecht te kijken als ik iemand ontmoet. Om nog beter te luisteren en te observeren als ik de vraag stel hoe het gaat. De tijd te nemen om echt stil te staan bij de ander. Ook als ik het druk heb en de to-do lijst eindeloos is. (En die to do lijst komt bovendien sowieso nooit af dus wat maakt het uit? Het leven is net een wasmand.) Een kaartje, een glimlach, een lieve wens voor het slapengaan. Simple as that.

Toen we na de dienst de roos op de kist mochten leggen sprak een vrouw de volgende woorden: “Ik wens dat jullie dit niet alleen doen met jullie hand maar vooral met jullie hart.” Daar werd ik stil van. Ik wens de wereld dat we elke handeling, elk gebaar, elk oogcontact en elke ontmoeting met ons hart kunnen doen. En op momenten dat ik het vergeet wens ik mijzelf dat ik me het op tijd weer herinner.

In mijn beleving is Dolly iemand met een eindeloos groot hart. Iemand die overal tijd voor heeft en altijd gezellige praatjes maakt. Het maakt me niet uit of dit echt zo is of niet. Als ik weer door de supermarkt sjees of ik in de waan van de dag verlies waar het echt om draait zal ik mezelf stiekem de vraag stellen: “What Would Dolly Do?” En dan zal ik dat doen.

Het is overigens aan te raden de WWDD-vraag niet toe te passen op andere aspecten van je leven. 🙂

Dolly  wwdd

Happy HO HO HO. Een ode aan de holbewoner.

Stel je voor: Het is een koude, donkere avond. Je adem vormt wolkjes in de lucht. Je zit op een grote rots. En naast je zit iemand met woest aantrekkelijk verwilderd haar, gestoken in een geurig berenvel. En nu je jezelf eens wat beter bekijkt ontdek je dat ook jij gehuld bent in iets wat ooit de huid van iemand anders was. Het gevaar van een agressief uit de bosjes springende anti-bont activist bestaat nog niet. De zon is onder, de sterren stralen en je staart grommend in een kampvuur. Nog even en dan kruip je onder de wol. Of nou ja.. op een berg hooi. Misschien wel met het geurige berenvel naast je. Hoe dan ook, je eindigt in een grot om daar de eerst komende twaalf uur niet meer uit komen. Besjes verzamelen doe je over een half jaar wel weer.
Klinkt best redelijk toch?

Er was een tijd dat we leefden in het ritme dat de zon ons gaf. In de zomer was slaap voor mietjes. In de winter had je toch niets beters te doen en kon je maar beter zo min mogelijk energie verbruiken. (Geen idee wat je toen at. Begraven rendiervlees ofzo?)
Ik wil nu niet met de open deur aankomen dat vroeger alles beter was, zeker omdat ik helemaal niet zo van rendiervlees hou. Maar wat me verbaasd is hoe we het tegenwoordig voor elkaar krijgen drukker dan ooit te zijn in de maand waarin we van nature in ons rotsenhol horen te kruipen.

Elk jaar neem ik me voor niet mee te doen in de madness van december. En elk jaar mislukt het! Ik snap er niets van. Ik wil gewoon avonden lang op de bank met thee en stapels boeken. Ik wil pas mijn bed uit als het licht wordt en ik wil staren in een kampvuur. Maar in plaats daarvan speur ik mijn agenda af op zoek naar schaarse vrije momenten, ben ik al blij als ik de tijd heb om twee keer te snoozen en heb ik de ene gezellige kerstactiviteit na de andere. Gewoon, omdat het gezellig is.

En eigenlijk is dat dus helemaal niet gezond. De Chinese geneeskunde deelt het jaar op in verschillende fases gebaseerd op de vijf elementen. De winter is de waterfase, de tijd waarin we stil mogen worden als een meer. Waarin de natuur zich heel diep terugtrekt. Het is de fase om los te laten, de balans op te maken, bij te slapen en nieuwe energie op te doen om in de lente weer volop te bruisen. (Hier meer over de waterfase.) Nu is de tijd om net als een konijn jezelf op rollen en heel lekker fluffy samen in een holletje te kruipen. Maar juist nu rennen we rond als opgejaagd wild.

De holbewoner begrepen het. Wij niet meer, zo lijkt. We nemen een lange vakantie in de zomer. De tijd waarin we alle energie van de wereld tot onze beschikking hebben. En we draaien op volle toeren in de winter. De tijd waarin we ons batterijtje op moeten laden. Waar is dat eigenlijk mis gegaan? Waar is het kampvuur gebleven? Waarom kruipen we niet op een berg hooi of in ons Ikea bedje om elkaar verhalen te vertellen en vooral heel veel te slapen?

Ik heb niet de illusie dat het me dit jaar zal lukken als een holbewoner het jaar uit te gaan. Ik hoef geen berenvel of winterslaap. Maar een beetje meer aandacht en stilte verweven in de dagen rond kerst zou ik heel fijn vinden. Ik wens dat mijn to do-listje eruit zal zien als deze hieronder.
Meer liefde, meer aandacht, meer stilte. En stoppen met rennen.
Minder GO GO GO, meer HO HO HO.

Happy HO HO HO to you!

To do list december

Over dat het leven net een wasmand is…

Zaterdagochtend. Mijn favoriete moment van de week. Urenlang ontbijten en de krant lezen. Of nou ja, de Volkskrant Magazine ‘wat zou u doen’ rubriek, gevolgd door de blog van Hannah Bervoets met als toetje een kijkje in iemands tot woonhuis omgebouwde kerk of bibliotheek. Om daarna langzaam naar de stad te slenteren voor een kop koffie en een rondje bloemenmarkt.
Maar deze ochtend tref ik mezelf fronsend aan bij de overvolle wasmand. En terwijl ik een enorme berg handdoeken in de trommel aan het proppen ben (de donkere kant van mijn prachtige vak als massagetherapeut) zucht ik: “When does it end?!”. De was. It. Never. Ends. Ever.

Later, tijdens de eerste zaterdagochtendkoffie vraagt mijn lieffie waarom ik zo weinig schrijf tegenwoordig. Laat staan teken. Meteen schiet ik in de aanval. Omdat er simpelweg geen tijd voor is! Er is altijd wat te doen: 51 onbeantwoorde emails, bergen administratie en… de was. Ik heb het gevoel dat er pas ruimte is om te spelen als alles klaar en gedaan is.
“Jij verwacht van de verkeerde dingen dat ze ooit klaar zullen zijn. Het hele leven is de was. Het is nooit af.”

Hmmm… raak.
Natuurlijk weet ik dat wel. En is er wel tijd. Ik denk heel even aan de quote “you have as many hours a day as Beyoncé”. Al doet Beyonce vast niet haar eigen was. En vraag ik me af waarom zij nu al voor de tweede keer in mijn blog figureert. Het gaat erom wat ik belangrijk maak. Waarom geef ik de wasmand voorrang boven het heerlijke gevoel van een leeg papier en krijt in mijn handen?

Inmiddels ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat het wegwerken van ‘klusjes’ me een surrogaat gevoel van ruimte en leegte geeft. En daarbij een vleugje controle. “Ik heb mijn leven helemaal onder de knie hoor! Tot in de puntjes!”
(Serieus, toen ik het programma ‘DWANG’ keek begreep ik opeens waarom mensen tot dat punt komen. Het ultieme gevoel van controle – hoewel volledig kunstmatig – bij een extreem opgeruimd en schoon huis. En controle is veiligheid. En zekerheid. Ondanks dat je stiekem heus wel weet dat er niets zeker is, behalve dat je ooit dood gaat. Maar dat wil je dan vooral niet voelen.)

Dus doe ik klusjes en wasjes, om bezig en in control te zijn. En in de hoop dat er straks een moment van leegte komt. En pas als deze leegte er is, dan sta ik mezelf toe te schrijven of tekenen. Maar, net zoals de bodem van de wasmand zelden te zien is, komt dit moment bijna nooit. En is er weer een week voorbij.

Bij de tweede koffie besef ik me weer wat ik blijkbaar vergeten was. Namelijk dat:
1. Elke vorm van controle nep is. En dat volledige overgave je meer houvast geeft dan welke vorm van controle dan ook.
2. Elk moment zo leeg kan zijn als ik het zelf maak. Het gaat erom: wat kies ik nu? Wat sta ik mezelf toe?

Ik wil niet wachten tot het nieuwe jaar met het maken van een mooi voornemen. Na de koffie dwaal ik met een vriendin over de kerstmarkt op de Mariaplaats en neem heel bewust de tijd om het kerstgezang, de lichtjes en de glühwein in me op te nemen. Vanavond kies ik ruimte. Vanavond ben ik Beyoncé. Vanavond schrijf ik. De was komt morgen wel weer.

Voeding voor je zieltje op zondag. Een korte superquote. (Over angst)

Oprah heeft sinds kort de SuperSoulSunday.
Interviews met inspirerende mensen zoals Maya Angelou, Gabrielle Bernstein en Pema Chödrön. Over thema’s waar we allemaal mee worstelen. Angst. Liefde. Groei. Het leven dus. Voeding voor je zieltje op zondag. Vandaag trof ik dit korte filmpje en ik wilde het met jullie delen omdat het zo simpel maar oh zo krachtig is.

Wat denk je hiervan:

Fear is a natural reaction of moving closer to the truth. 
If you don’t know what fear feels like you can never be fearless. 

Zo. Voor mij iets waar ik mee aan de slag kan.
Als je angst voelt kun je twee dingen doen: heel hard wegrennen en vluchten. Of stilstaan, ervaren en onderzoeken. Wat is de diepste kern van je angst? Daar ligt je waarheid. (En dan heb ik het niet over de categorie spinnen.)

Als je blijft kijken komen er nog een paar van die binnenkomers voorbij.
Ik kan niet wachten tot de hele aflevering met Pema Chödrön beschikbaar is.

 

 

 

Blij. Zelfs met knapperige boerenkool en phytoplankton…

Flanerend over lange Avenues met langsrazende yellow cabs en een Starbucks sojalatte in mijn hand vang ik een glimps op van een uithangbord van een restaurant. Er staat “Crispy Kale Salad with Parmezan Cheese”. Heel even weet ik niet wat “kale” betekent. Behalve dan het ontbreken van haar en dat zal het vast niet zijn.

Vragend kijk ik mijn zusje aan. “Boerenkool” zegt ze. “Dat is hip hier in Amerika. Zelfs Beyonce loopt met een Kale-trui rond.” Ik begrijp er niets van. Blijkbaar heb ik onder een steen gelegen de afgelopen maanden want als ik op internet zoek is de boerenkool inderdaad geëxplodeerd. ONZE boerenkool. De groenige prak die je als kind altijd at, met een stuk Unox worst erbij. (Ieeww.. I know) Het gerecht dat herinneringen aan witte winters en bevroren vingertoppen doet opborrelen. De groente die al decennia lang door onze boeren geteeld en gegeten wordt is opeens een geneeskrachtige superfood. Zo zit er meer vitamine C in dan in sinaasappels en barst het van de mineralen, anti-oxidanten en andere stofjes met een geneeskrachtige werking. Bij de aanblik van mijn bord stamppot met een kuiltje met jus erin en drie augurkjes ernaast heb ik nooit gedacht dat ik met een amazing superfood te maken had.

En dat laat me nadenken over de term superfoods. Want ook ik ben gevoelig voor deze hype en strooi rijkelijk cacaonibs en chiazaad over mijn ontbijt. Wat zijn superfoods eigenlijk? Google levert me het volgende: “Voedingsmiddelen die de titel superfood verdienen zijn voedingsmiddelen met een perfecte voedingswaarde en bezitten meerdere extra gezonde eigenschappen. Superfood bevat vaak zeer grote concentraties van vitaminen, mineralen, polysachoriden, anti-oxidanten en aminozuren.”

Zo zijn acaibessen, gojibessen, rauwe cacao, granaatappel, hennepzaad, chiazaadjes en (ik verzin dit niet) Marine phytoplankton een superfood. Dat klinkt lekker exotisch en daarom veel spannender dan onze eigen broccoli. Mmm… een bordje marine phytoplankton met hennepzaad. Toch is ook broccoli een superfood. En boerenkool dus. En als ik er dan over nadenk: waarom dan niet de appel, de wortel en een ui? Het feit dat mijn oude vertrouwde boerenkooltje (die op dit moment in de puberfase van zijn boerenkolenleven in mijn moestuin staat) opeens de allerhipste nieuwste trend is doet me glimlachen. Het maakt het allemaal een stuk simpeler. Het hoeft helemaal niet zo exotisch te zijn. Alleen wat je van ver haalt is nou eenmaal lekker en je kunt er goed mee voor de dag komen. Dus in Amerika is de boerenkool exotisch en hip. En wij vallen massaal voor de gojibes uit China. Dat dat niet zo duurzaam is mag duidelijk zijn, maar daar gaat deze blog niet over.

Het label ‘superfood’ maakt het eten van je dagelijkse kostje een stuk sexier. Niemand die je met trots vertelt dat hij vandaag een appel heeft gegeten. Maar facebook barst van de foodies die dagelijks hun ‘acaiberrywheatgrassmacapowdergreensmoothie’ posten. En weet je wat… dat is prima! Ookal spammen we onze Instagram vrienden met eindeloze series kunstig opgemaakte #superfood #ontbijtjes met #nofilter #superfood #foodporn #foodlovers #cleaneating #healthyfood. Fine by me! Als dat maakt dat we met zijn allen gezondere keuzes maken en bewuster eten dan ben ik daar blij om. Serieus blij. Of je nou kiest voor een veel te duur zakje exotische besjes of gewoon broccoli of een appel. Echt. Blij.
(Tim den Besten denkt daar in zijn hilarische blog quinoakutten overigens anders over. Lezen!)

Serieus blij dus. Want ik geloof heilig in de (genees)kracht van voeding en ik sta volledig achter Hippocrates met zijn “laat uw voeding uw medicijn zijn en uw medicijn uw voeding”. Wat je eet heeft een grote invloed op hoe je in je vel zit. En even heel kort door de bocht: als we meer verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen gezondheid zal dat uiteindelijk gevolgen hebben voor ons hele zorgstelsel. En daar mag nogal wat veranderen. Daarom dus. En los daarvan is het natuurlijk gewoon het fijnste om gezonde stralende lieffies te hebben.

Dus ja…zelfs als het nodig is om boerenkooltruien te dragen, groene blaadjes te masseren (zie het filmpje hieronder) en andere hipsterige dingen uit te halen om bewust te worden en te blijven van de kracht van gezonde voeding; so be it. Als dat gezond eten leuk maakt, laten we dat dan vooral zo blijven doen.

Daarom voor de liefhebber en speciaal voor Tim: super crispy sexy kale chips van Amy.

PS 2: Dat voeding voor een optimale gezondheid niet alleen gaat over fysieke voeding lees je in de serie multidimensionaal smullen uit de moestuin. 

PS 3: Kiezen voor lokaal geteelde groenten en fruit is duurzamer en past bovendien nog beter bij wat je lichaam nodig heeft. Waarom dat zo is? Daarover later meer.