Categorie archief: Love Life

Over een föhn, een broodje YOLO en niet groots en meeslepend leven.

Een tijdje terug sprak ik met een heel lief iemand over groots en meeslepend leven. En wat dat dan in zou moeten houden. Het ‘eruit halen wat erin zit’. Het grote ‘ leven alsof het je laatste dag is’. YOLO-en tot je erbij neervalt. Hoe doe je dat eigenlijk? En wil ik dat eigenlijk wel?

We worden elke dag (vooral via internet) uitgedaagd om méér te doen. Je dromen na te jagen, de lat hoger te leggen, dat grote huis te manifesteren en vooral te genieten. Ja genieten vinden we heel belangrijk. De ene na de andere challenge duikt op. En eerlijk is eerlijk, ik pik er soms ook één mee. Want, zo geloof ik, deze keer ga ik elke dag braaf alle opdrachten doen. Zodat ik aan het einde van de maand opeens wel meditatieroutine heb / veel lichter leef / moeiteloos al mijn dromen realiseer / een miljoenenbedrijf run / en vooral echt veel meer geniet.
Meestal doe ik de eerste dag trouw wat er gevraagd wordt. De tweede dag lukt ook nog wel. De derde dag denk ik; straks, als ik even tijd heb. De vierde dag markeer ik het mailtje als ‘nog te doen’ en de overige dagen verdwijnen in de folder ‘nog lezen’ of direct in de prullenbak.

(Met uitzondering van de ‘opruimchallenge’ van Smart en Sexy trouwens. Er zijn deze maand wel 20 vuilniszakken weggegaan. Groots en meeslepend opruimen, dat lukt dan weer wel.)

Blijkbaar ben ik niet zo goed te trainen in het ‘alles uit mijn leven halen’ of ‘het leven van mijn dromen leven’. Maar… misschien is het leven van mijn dromen wel gewoon het leven wat ik nu heb. Want vind ik het niet het fijnst op de meest alledaagse dagen? De verloren lanterfanter zondagmiddag? De ‘zal ik koffie voor je maken’ dinsdag? De ‘Yes het is vijf uur’ vrijdag’?

Dit grootse inzicht kreeg ik toen ik het haar van mijn neefjes stond te föhnen. Na een dag ravotten van Kwik, Kwek en Kwak was een douche pure noodzaak. Maar met nat haar naar bed is niet fijn dus…. er moest en zou geföhnd worden. Tijdens het het blazen herinnerde ik me opeens hoe mijn moeder altijd even onder mijn pyamashirt föhnde en dat je shirt dan heel grappig bol kwam te staan.. En hoe fijn dat was, zo’n warme rug. Ik besloot, niet zonder succes, dezelfde truc toe te passen enn ik wist opeens; dit is dus waar het over gaat.

Mijn ouders hebben ons meegenomen naar de meest fantastische vakantiebestemmingen en pretparken. Maar wat herinner ik me met een glimlach? Föhnmomenten. Op zondagochtend tekenfilmpjes kijken in bed. Paaseitjes zoeken in het bos. Rollen over het gras. De simpele dingen. Waar geen spreekbeurt over te houden was. Waar eigenlijk niet echt iets over te schrijven of vertellen viel. Gewoon omdat het zo gewoon was.

Simpel leven. Zonder dat ik meer uit elke dag hoef te halen. En ja natuurlijk, met wensen en dromen, die vanzelf komen als de tijd er klaar voor is. Genieten, niet op de momenten dat het van je verwacht wordt maar als je staat te grinniken om een binnenpretje bij de afdeling schoonmaakmiddelen in de Jumbo.

Terwijl ik dit schrijf schenkt vriend een Wieckse Witte 0,0% in op een stralende zondagmiddag. Ik had vandaag naar de Culturele Zondag kunnen gaan. Naar het strand kunnen rijden. Verre reizen kunnen plannen. Maar in plaats daarvan heb ik in de tuin gewerkt, in de tuin gezeten en oh ja.. de schuur opgeruimd.

Fijn steeds meer te ontdekken dat mijn geluk in kleine dingen zit. Zeker nu er een klein mensje in mij groeit wat op zich al het allergrootste en meeslependste is dat er bestaat.
En wat een opluchting dat straks, naast alle uitjes naar pretparken, een paar minuutjes föhnen ook gewoon punten scoort. Dat simpel leven misschien wel grootser is dan het meest meeslepende avontuur.

YOLO.. zei mijn vriend vandaag toen hij zijn broodje belegde met eiersalade, rauwkost, geraspte kaas en daarbovenop een dikke laag tex-mex saus.  Ik moest lachen en ik dacht terug aan het ‘groots en meeslepend gesprek’. Als dit YOLO is, dan ben ik er misschien wel heel goed in.

Down & Dirty. Over dat loslaten niet bestaat. (denk ik)

Loslaten.
Ik weet dat je, terwijl je dit woord leest, je de neiging krijgt om iets – de afstandsbediening, je telefoon of wat je dan ook in je hand hebt op dit moment – naar mijn hoofd te gooien. Op zijn minst. Of dat je heel diep moet zuchten. Zo’n zelfde zucht die je zou slaken als je voor de derde keer in een week een onmogelijke vlek maakt in een versgewassen kledingstuk. Story of my life by the way. Zo’n zucht naar boven, waarbij je pony omhoog wappert.
Loslaten. De kans is groot dat je het woord niet meer kunt horen, niet meer kunt zien. En geloof me: I feel ya!

Te pas en te onpas gooien we er het “L” woord tegenaan. Een verbroken relatie? Laat het los. Stress op je werk? Laat het gewoon los! Kun je niet slapen? Je moet alles gewoon loslaten. Doe het! Laat los!

En omdat we allemaal weten dat loslaten niet makkelijk is zijn er wel duizenden blogs over geschreven. Over hoe je dat dan moet doen.

Loslaten volgens het boekje
Zo kun je bij stress en piekeren je gedachten observeren, de gedachten begroeten en ze weg laten glijden als wolkjes. Je kunt er een positieve gedachte tegenover zetten. Probleem opgelost! Bij situaties die een emotionele impact hebben is het belangrijk dat je al deze emoties omarmt, dat ze er mogen zijn. Vanuit acceptatie kan het echte loslaten beginnen. Woehoe! En dan zijn er nog de dingen die te groot zijn om los te laten. Die moet je dan een plekje geven. Zodat het er wel is maar niet in de weg staat. Ergens op een plankje ofzo.
En als dat zelfs niet lukt kun je altijd nog boeddhist worden en het principe dat alles sowieso voorbij gaat omarmen (oh nee, loslaten juist). Onthechten maakt het loslaten een stuk makkelijker. Of beseffen dat alles liefde is, ook hetgeen waar je zo graag vanaf wilt. Dan is alles opeens prima zoals het is en kun jij je weer met leuke dingen bezig houden. Toch?

Loslaten is als Mari Kondo
Jazeker, dit is met een dikke cynische knipoog  naar loslaatland geschreven. In alles wat hierboven staat zit een (meer of mindere) kern van waarheid en alle manieren en technieken kunnen je daadwerkelijk helpen om ruimte te maken in je leven. Maar waar ik steeds meer achterkom is dat er geen vast recept is voor loslaten. Het ziet er voor iedereen anders uit. En bovendien is het meestal een mess. Plakkerig. Onvoorspelbaar. Een slagveld. Het is een soort Mari Kondo; als je besluit op te ruimen ligt eerst je hele vloer bezaaid met alle kledingstukken en troep die je hebt. Zoiets geldt volgens mij ook voor opruimen op andere gebieden van je leven. Maar waar bij Mari Kondo alles waar je niet meer blij van wordt in een vuilniszak verdwijnt, komen alle andere dingen die je los wilt laten op de meest onverwachte momenten weer aan je kont plakken. (Soms letterlijk…)

Bestaat loslaten wel? 
Een tijdje terug organiseerde ik met Stille Verhalen een hele fijne herfstige stiltewandeling in het bos. Het thema was: loslaten. Want ook de natuur laat in deze periode alles los wat niet meer nodig is. De zon straalde, de blaadjes kleurden goud. We hoorden de bladeren ritselen, voelden de wind in ons gezicht. Wat was het fijn! Aan het einde was er een moment waarop we, net als de bomen, iets mochten loslaten in het open veld. Zorgvuldig koos ik mijn onderwerp. Ik nam de tijd, in gedachten liet ik het los. Daaaag! Ding. Het was mooi en ik voelde me rustig.

Nog geen twee dagen later was het DING er weer. Gniffelend in een hoekje van de kamer, dezelfde kamer waarin ik weer als een gek aan het werk was. (Want ja, daar ging het over.) Wat deed dat ding daar? Vroeg ik me af, gevolgd door een pony wapper zucht. Loslaten gaat blijkbaar niet op commando. Opeens wist ik niet meer zeker of loslaten wel echt bestaat.

Down & Dirty 
Bedoelen we niet gewoon transformeren? Veranderen? In plaats van loslaten?
Merken dat er iets is wat je geen vreugde meer geeft en dan de moed hebben om opnieuw kiezen hoe jij je leven wilt leiden? Met dichtgeknepen ogen dwars door je angst in het diepe springen. Soms maak je die keuze zelf, soms besluit het leven dat voor jou. Daar ga je… Om vervolgens je volledige gniffelende spokenarsenaal tegenkomen. Alles wat je bang maakt, alles wat je klein houdt, alles wat je vastplakt aan hoe het was, je tegenhoudt op je weg. De ene dag sta je fier rechtop, met vertrouwen in de toekomst. Het volgende moment lig je als een frummeltje op de bank. Soms lukt het en soms niet. Soms word je op onverwachte momenten overvallen door iets waarvan je dacht dat je er klaar mee was. Soms ontdek je een kant van jezelf die je nooit voor mogelijk had gehouden. Je valt, staat op, valt en staat weer op. Je kunt niet anders

Als je transformeert ga je down & dirty. En in dit warrige proces kom je al jouw stukjes tegen. Je donkere gniffelende spookjes, je helderste licht, je grootste angst, dapperste moed en alles ertussenin. Alles wat je ooit hebt ervaren – en voor de quantum fysica fans onder ons: alles wat je ooit zult ervaren – zit in jou, op dit moment. Dat is dus niet los te laten. Want zonder dat ben jij niet meer jij. Er zit dus maar een ding op: kiezen welk stukje van die grote brok jij je de aandacht geeft.

Supermaan 
Net als de maan. Blauwe maan, supermaan, volle maan, wassende maan. Zelfde maan, steeds anders. Als het halve maan is betekent het niet dat de andere helft verdwenen is. Sterker nog, als die andere helft eraf valt zou ik niet weten hoe het er dan aan toe gaat. Niet best, lijkt me zo. Dus eigenlijk zijn we allemaal een soort maan, alleen hebben we zelf de keuze welk stukje van onszelf we meer licht en aandacht willen geven, in de wetenschap dat de andere helft er ook gewoon bijhoort. Dat is veranderen. Soms lukt het. En soms niet.

En nog even over hierboven he… ik meen het wel als ik zeg dat je sowieso liefde bent. Dat je in essentie pure liefde bent. Neemt niet weg dat het soms moeilijk is dat te ervaren. Zeker niet als je als down & dirty gaat met je gniffelende monsters. Maar dat is ok. Ook dat is liefde.

 

Over dankbaarheid en huilen bij een stuk taart. En win!

Ruiken jullie ook de lente in de lucht? Zien jullie hoe de zon je eerste sproetjes laat verkleuren? En hebben jullie ook al een kop koffie gedronken onder deze blauwe lentehemel? Vandaag ontplof ik bijna van geluk en dankbaarheid. Mijn leven stroomt over van liefde en vriendschap en bovendien bestaat Stille Verhalen deze april vijf jaar. (En daarom volgt er een winactie!) Ik ben gezond, heb fantastische mensen om me heen en voel dat alle uitdagingen die er zijn geweest me veel kracht hebben gegeven.

Dankbaarheid voelen is vandaag dan ook appeltje eitje En dat is niet altijd zo. Ik ken, net als iedereen, dagen met grijze luchten. Dagen waarop je het even niet meer weet. Dagen dat er meer te huilen dan te lachen valt. Van die pindakaas in omhelzing met de vloer dagen. En om dan, dwars door alle uitdagingen heen, toch dankbaarheid te voelen… dat is het level voor gevorderden.

Ik heb er al vaak over geschreven: dankbaarheid is gezond. Dankbaarheid voelen in je hart brengt een energie met zich mee die ontzettend helend is. Voor je geest en voor je lichaam. (In het pindakaasblogje lees je daar meer over). Al je cellen juichen van blijdschap op het moment dat jij overloopt van dankbaarheid. Voor de mensen die daar graag een wetenschappelijke onderbouwing van willen: In het boek ‘The How of Happines’ schrijft Sonja Lyubomirsky, Professor Ph.D. aan de Stanford University over de wetenschappelijke kant van geluk. Uit onderzoek blijkt keer op keer dat mensen die hun dankbaarheid tonen gelukkiger en gezonder zijn. Zo heeft dankbaarheid een positieve invloed op je nierfunctie, bloeddruk en hart en het dalen van je stresslevels. En deze bekt ook wel lekker: “If thankfulness were a drug, it would be the world’s best-selling product with a health maintenance indication for every major organ system.” (Dr. P. Murali Doraiswamy, head of biologic psychology at Duke University Medical Center).

Veel leuker dan het lezen van wetenschappelijk onderzoek is het zelf testen! Heb jij al eens een maand lang elke dag opgeschreven waar jij dankbaar voor bent? Ik ben er ooit mee begonnen en al na een week voelde ik meer vrede en berusting in mijn hart. Nu start ik bijna elke ochtend met het stilstaan bij drie dingen waar ik dankbaar voor ben in mijn leven. Van groots en meeslepend tot klein en overwacht.

Wat je aandacht geeft groeit. Focussen op het goede en mooie in je leven brengt meer goeds en moois. Het beoefenen van dankbaarheid is niet voor niets een van de vijf Reiki leefregels voor een gezonde mindset. Maar wat als het er gewoon niet is? Als je wel WEET waar je dankbaar voor zou moeten zijn maar als je het niet VOELT in je hart? Bekijk dan eens het volgende filmpje:

Hailey voelde niets voor haar leven. Blanco. Je zou het depressief kunnen noemen. Op advies van een vriendin begint ze met stilstaan bij kleine dingen om dankbaar voor te zijn. Elke dag. Het 365gratitude project is geboren. En nu? Tijdens haar presentatie krijgt Hailey een brok in haar keel bij het vertellen over een stuk taart. Zo ver kan het gaan… 🙂

Dankbaarheid is een keuze. Ook als het leven het je niet makkelijk maakt. Een lief kaartje van een vriendin tijdens een moeilijke fase. De nieuwe deuren die er opengaan op het moment dat je oude moet sluiten. Hoe cliché het ook klinkt, er is altijd iets om dankbaar voor te zijn.

Aankomende april bestaat Stille Verhalen vijf jaar. Ook daar ben ik dankbaar voor. Ik voel me zo gezegend met alle mooie ontmoetingen en het vertrouwen dat ik steeds weer ontvang. En om dat te vieren wil ik deze maand een massage & reiki behandeling kado geven! Wil je hier kans op maken? Dan kun je op mijn facebookpagina een foto posten van iets waarvoor jij dankbaar bent. Schrijf er kort bij waar je dankbaar voor bent en eventueel voor wie je de sessie wilt winnen. Op 1 april maak ik de winnaar bekend. Dit doe ik gewoon op gevoel. Daar waar ik het meest blij van word. 🙂

En probeer het eens. Gewoon een maand lang opschrijven of fotograferen waar je dankbaar voor bent. Voor je het weet sta je ook te huilen bij een stuk taart.

In de herhaling dit prachtige gedicht:

I got out of bed on two strong legs.
It might have been otherwise. 
I ate cereal, sweet milk, ripe,
flawless peach. 
It might have been otherwise.
I took the dog uphill to the birch
wood. 
All morning I did the work I love.

At noon I lay down with my mate. 
It might have been otherwise. 
We ate dinner together at a table
with silver candlesticks. 
It might have been otherwise. 
I slept in a bed in a room with
paintings on the walls, 
and planned another day just like
this day. 
But one day, I know, it will be
otherwise.

(“Otherwise” by Jane Kenyon from
Otherwise: New and Selected
Poems , Graywolf Press) 

Happy HO HO HO. Een ode aan de holbewoner.

Stel je voor: Het is een koude, donkere avond. Je adem vormt wolkjes in de lucht. Je zit op een grote rots. En naast je zit iemand met woest aantrekkelijk verwilderd haar, gestoken in een geurig berenvel. En nu je jezelf eens wat beter bekijkt ontdek je dat ook jij gehuld bent in iets wat ooit de huid van iemand anders was. Het gevaar van een agressief uit de bosjes springende anti-bont activist bestaat nog niet. De zon is onder, de sterren stralen en je staart grommend in een kampvuur. Nog even en dan kruip je onder de wol. Of nou ja.. op een berg hooi. Misschien wel met het geurige berenvel naast je. Hoe dan ook, je eindigt in een grot om daar de eerst komende twaalf uur niet meer uit komen. Besjes verzamelen doe je over een half jaar wel weer.
Klinkt best redelijk toch?

Er was een tijd dat we leefden in het ritme dat de zon ons gaf. In de zomer was slaap voor mietjes. In de winter had je toch niets beters te doen en kon je maar beter zo min mogelijk energie verbruiken. (Geen idee wat je toen at. Begraven rendiervlees ofzo?)
Ik wil nu niet met de open deur aankomen dat vroeger alles beter was, zeker omdat ik helemaal niet zo van rendiervlees hou. Maar wat me verbaasd is hoe we het tegenwoordig voor elkaar krijgen drukker dan ooit te zijn in de maand waarin we van nature in ons rotsenhol horen te kruipen.

Elk jaar neem ik me voor niet mee te doen in de madness van december. En elk jaar mislukt het! Ik snap er niets van. Ik wil gewoon avonden lang op de bank met thee en stapels boeken. Ik wil pas mijn bed uit als het licht wordt en ik wil staren in een kampvuur. Maar in plaats daarvan speur ik mijn agenda af op zoek naar schaarse vrije momenten, ben ik al blij als ik de tijd heb om twee keer te snoozen en heb ik de ene gezellige kerstactiviteit na de andere. Gewoon, omdat het gezellig is.

En eigenlijk is dat dus helemaal niet gezond. De Chinese geneeskunde deelt het jaar op in verschillende fases gebaseerd op de vijf elementen. De winter is de waterfase, de tijd waarin we stil mogen worden als een meer. Waarin de natuur zich heel diep terugtrekt. Het is de fase om los te laten, de balans op te maken, bij te slapen en nieuwe energie op te doen om in de lente weer volop te bruisen. (Hier meer over de waterfase.) Nu is de tijd om net als een konijn jezelf op rollen en heel lekker fluffy samen in een holletje te kruipen. Maar juist nu rennen we rond als opgejaagd wild.

De holbewoner begrepen het. Wij niet meer, zo lijkt. We nemen een lange vakantie in de zomer. De tijd waarin we alle energie van de wereld tot onze beschikking hebben. En we draaien op volle toeren in de winter. De tijd waarin we ons batterijtje op moeten laden. Waar is dat eigenlijk mis gegaan? Waar is het kampvuur gebleven? Waarom kruipen we niet op een berg hooi of in ons Ikea bedje om elkaar verhalen te vertellen en vooral heel veel te slapen?

Ik heb niet de illusie dat het me dit jaar zal lukken als een holbewoner het jaar uit te gaan. Ik hoef geen berenvel of winterslaap. Maar een beetje meer aandacht en stilte verweven in de dagen rond kerst zou ik heel fijn vinden. Ik wens dat mijn to do-listje eruit zal zien als deze hieronder.
Meer liefde, meer aandacht, meer stilte. En stoppen met rennen.
Minder GO GO GO, meer HO HO HO.

Happy HO HO HO to you!

To do list december

Over dat het leven net een wasmand is…

Zaterdagochtend. Mijn favoriete moment van de week. Urenlang ontbijten en de krant lezen. Of nou ja, de Volkskrant Magazine ‘wat zou u doen’ rubriek, gevolgd door de blog van Hannah Bervoets met als toetje een kijkje in iemands tot woonhuis omgebouwde kerk of bibliotheek. Om daarna langzaam naar de stad te slenteren voor een kop koffie en een rondje bloemenmarkt.
Maar deze ochtend tref ik mezelf fronsend aan bij de overvolle wasmand. En terwijl ik een enorme berg handdoeken in de trommel aan het proppen ben (de donkere kant van mijn prachtige vak als massagetherapeut) zucht ik: “When does it end?!”. De was. It. Never. Ends. Ever.

Later, tijdens de eerste zaterdagochtendkoffie vraagt mijn lieffie waarom ik zo weinig schrijf tegenwoordig. Laat staan teken. Meteen schiet ik in de aanval. Omdat er simpelweg geen tijd voor is! Er is altijd wat te doen: 51 onbeantwoorde emails, bergen administratie en… de was. Ik heb het gevoel dat er pas ruimte is om te spelen als alles klaar en gedaan is.
“Jij verwacht van de verkeerde dingen dat ze ooit klaar zullen zijn. Het hele leven is de was. Het is nooit af.”

Hmmm… raak.
Natuurlijk weet ik dat wel. En is er wel tijd. Ik denk heel even aan de quote “you have as many hours a day as Beyoncé”. Al doet Beyonce vast niet haar eigen was. En vraag ik me af waarom zij nu al voor de tweede keer in mijn blog figureert. Het gaat erom wat ik belangrijk maak. Waarom geef ik de wasmand voorrang boven het heerlijke gevoel van een leeg papier en krijt in mijn handen?

Inmiddels ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat het wegwerken van ‘klusjes’ me een surrogaat gevoel van ruimte en leegte geeft. En daarbij een vleugje controle. “Ik heb mijn leven helemaal onder de knie hoor! Tot in de puntjes!”
(Serieus, toen ik het programma ‘DWANG’ keek begreep ik opeens waarom mensen tot dat punt komen. Het ultieme gevoel van controle – hoewel volledig kunstmatig – bij een extreem opgeruimd en schoon huis. En controle is veiligheid. En zekerheid. Ondanks dat je stiekem heus wel weet dat er niets zeker is, behalve dat je ooit dood gaat. Maar dat wil je dan vooral niet voelen.)

Dus doe ik klusjes en wasjes, om bezig en in control te zijn. En in de hoop dat er straks een moment van leegte komt. En pas als deze leegte er is, dan sta ik mezelf toe te schrijven of tekenen. Maar, net zoals de bodem van de wasmand zelden te zien is, komt dit moment bijna nooit. En is er weer een week voorbij.

Bij de tweede koffie besef ik me weer wat ik blijkbaar vergeten was. Namelijk dat:
1. Elke vorm van controle nep is. En dat volledige overgave je meer houvast geeft dan welke vorm van controle dan ook.
2. Elk moment zo leeg kan zijn als ik het zelf maak. Het gaat erom: wat kies ik nu? Wat sta ik mezelf toe?

Ik wil niet wachten tot het nieuwe jaar met het maken van een mooi voornemen. Na de koffie dwaal ik met een vriendin over de kerstmarkt op de Mariaplaats en neem heel bewust de tijd om het kerstgezang, de lichtjes en de glühwein in me op te nemen. Vanavond kies ik ruimte. Vanavond ben ik Beyoncé. Vanavond schrijf ik. De was komt morgen wel weer.

Voeding voor je zieltje op zondag. Een korte superquote. (Over angst)

Oprah heeft sinds kort de SuperSoulSunday.
Interviews met inspirerende mensen zoals Maya Angelou, Gabrielle Bernstein en Pema Chödrön. Over thema’s waar we allemaal mee worstelen. Angst. Liefde. Groei. Het leven dus. Voeding voor je zieltje op zondag. Vandaag trof ik dit korte filmpje en ik wilde het met jullie delen omdat het zo simpel maar oh zo krachtig is.

Wat denk je hiervan:

Fear is a natural reaction of moving closer to the truth. 
If you don’t know what fear feels like you can never be fearless. 

Zo. Voor mij iets waar ik mee aan de slag kan.
Als je angst voelt kun je twee dingen doen: heel hard wegrennen en vluchten. Of stilstaan, ervaren en onderzoeken. Wat is de diepste kern van je angst? Daar ligt je waarheid. (En dan heb ik het niet over de categorie spinnen.)

Als je blijft kijken komen er nog een paar van die binnenkomers voorbij.
Ik kan niet wachten tot de hele aflevering met Pema Chödrön beschikbaar is.

 

 

 

Over smeltende ijsjes. En over dat alles gemaakt is van ‘go away’.

Vandaag kreeg Nederland een behoorlijke zondvloed te verduren. Als zelfs Hoog Catharijne onder water staat en er draaikolken ontstaan op de Oude Gracht, dan is het geen weer voor een ijsje. Toch ga ik over ijsjes schrijven. Smeltende ijsjes. En over vastklampen en loslaten. (Voel je de link al?)

Wij mensen zitten nou eenmaal zo in elkaar dat we ons graag vastklampen. Aan alles wat bekend en vertrouwd is. Altijd dezelfde stoel in de wachtkamer van de tandarts, je lievelingskussensloop mee nemen op kampeervakantie en wat de boer niet kent dat eet ‘tie niet. Een nieuwe smaak aardbeienijs? Doe mij maar gewoon een perenijsje.

Nog vastklamperiger worden we als het gaat om de zaken van het hart. Onze lieffies. Ons kindje voor het eerst alleen naar school laten lopen voelt voor sommigen als het zonder narcose doorstaan van een bypass operatie.
Ook als het om onze geliefde gaat doen we er een dikke schep bovenop. We vragen de ander ons te beloven altijd bij ons te blijven. We smeken de ander niet te gaan. En we hebben allemaal de angst dat dit vroeg of laat gebeurd. Op welke manier dan ook. En dat het gebeurt, soms op het meest onverwachte moment, is de afgelopen week helaas vreselijk duidelijk geworden.

Gisteren hoorde ik de volgende quote van de inspirerende en prettig gestoorde Benjamin Smythe. (leef je maar eens uit op youtube)

This is what we do: 
“I love you. Don’t go away.” 
“But I am made of going away.” 
“No, I love you. Don’t go away.” 
“But I am made of going away.”
“Don’t you go away!”

The whole universe is made of come here and go away.
Come here… BOOM… go away!!

Als je kijkt naar het universum ontdek je overal het naar elkaar toe bewegen, ontmoeten en weer gaan. De golven op het strand, je adem, een indringend oogcontact bij de kassa van de Jumbo. Voor wie daar in gelooft: de oerknal. Come here.. BOOM! Go away. Er is geen ontkomen aan de go away. We zijn allemaal gemaakt van ‘go away’. We zijn allemaal smeltende ijsjes. In de zon.

Toch klampen we onszelf vast aan de ander als een babyaapje aan zijn moeder. In de hoop dat de ander blijft. En in de hoop dat de ander ons gelukkig kan maken. Alsof de ander ons kan redden en in veiligheid kan brengen door van ons te houden. Maar dat is nou precies onze eigen taak. Als we maar 1 taak zouden hebben hier op aarde dan zou het van onszelf houden zijn. Want stel je eens voor: Hoe fijn is het als de ander je niet gelukkig hoeft te maken en niet hoeft te voorzien in de liefde die jij nodig hebt. Maar dat hij of zij wel gewoon bij je mag zijn en jou heel veel extra liefde mag schenken. Wat een overvloed!

Ja het hele universum is een smeltend ijsje en bestaat uit absolute verandering en eindeloze mogelijkheden. Als we dat idee met heel ons hart kunnen omarmen, dan kan de wereld zich openen.
Dan kunnen we de ander echt ontmoeten. BOOM! Zonder angst dat de ander weggaat. Al die collectieve bindings- en verlatingsangst overboord. Geen reserves en geen beschermingsmuurtjes om ons hart meer. (Want dat is de tegenhanger van het vastklampende aapje. Jezelf bij voorbaat al beschermen omdat je weet dat de ander weggaat.)

Dan kijk je iemand aan en zeg je: Kom hier schatje, ik weet dat je een smeltend ijsje bent. En ik ga ervan genieten zolang het duurt! Come here….BOOM!… Go away. En dan geniet je van die BOOM zolang hij duurt. Een week of een zilveren bruiloft lang. Dat is je kers op de taart! Of zo je wilt: jouw perenijsje.