Fijne filmtips voor tijdens je winterslaap.

Omdat we deze kerstdagen al genoeg te verteren krijgen, vandaag een blogje met lichte kost: films.

Een tijdje terug schreef ik dat ik we ons in de winter zouden kunnen gedragen als een veredelde holbewoner. Dagenlang verdwijnen onder een dekentje op de bank. Ik ben er al een beetje mee begonnen en tijdens het holbewoneren heb ik twee prachtige films ontdekt. Het zijn verhalen die je om verschillende redenen laten lachen en huilen. Ga zien!

De eerste film zat in het door een collega freelancer voor mij gemaakte kerstpakket dat ik kreeg tijdens de ‘Freelance Kerstpakketten Borrel’. (Want wij arme freelancers moeten het dus elke kerst zonder kerstpakket stellen. En hoera, daar is nu verandering in gekomen!).Ter voorbereiding moesten we vragenlijst invullen met o.a. een beschrijving van onze gemiddelde dinsdag en je schuldige pleziertjes. De persoon die mij een beetje kent weet dat ik daar zonder uitzondering ‘countrymuziek’ zal invullen. Ik durf het inmiddels openlijk toe te geven en ben niet meer bang voor een sociaal isolement. Ik ben zelfs van mening dat country en bluegrass hipper dan ooit is.

THE BROKEN CIRKLE BREAKDOWN
Terug naar de film. Mijn liefde voor country was voor de maker van mijn kerstpakket de trigger om mij ‘The Broken Circle Breakdown’ kado te doen. Raak!
Een prachtig verhaal over twee geliefden die de liefde voor country en bluegrass delen maar totaal verschillende visie’s hebben op het leven en vooral op het leven na de dood. In het begin is dit geen enkel probleem maar als hun dochtertje ernstig ziek blijkt wordt dit verschil steeds pijnlijker en rauwer. Een prachtig verhaal over leven, liefde en verlies omlijst door bluegrass en country. Een setting om bij weg te dromen en acteurs die je raken in je hart. Na een kwartier sprongen de eerste tranen al in mijn ogen dus zet je tissues maar klaar.

ABOUT TIME (2013)
De tweede film kreeg ik als tip van mijn zus. Het is geen enorm hoogstandje en je voelt de clue al van verre aankomen maar dat is helemaal niet erg. Het is een heel erg fijn verhaal vol mooie momenten, sferische beelden en muziek waarbij je hier en daar moet glimlachen of een traantje wegpinkt.

Wat als je elke dag over kon doen, net zo lang tot deze helemaal perfect is? Deze film laat je weer beseffen hoe belangrijk het is om van elk moment te genieten en je er bewust van te zijn dat tijd nooit meer terugkomt. ‘About Time’ is heerlijk voor een verregende dag in de kerstvakantie.

Enjoy!

Happy HO HO HO. Een ode aan de holbewoner.

Stel je voor: Het is een koude, donkere avond. Je adem vormt wolkjes in de lucht. Je zit op een grote rots. En naast je zit iemand met woest aantrekkelijk verwilderd haar, gestoken in een geurig berenvel. En nu je jezelf eens wat beter bekijkt ontdek je dat ook jij gehuld bent in iets wat ooit de huid van iemand anders was. Het gevaar van een agressief uit de bosjes springende anti-bont activist bestaat nog niet. De zon is onder, de sterren stralen en je staart grommend in een kampvuur. Nog even en dan kruip je onder de wol. Of nou ja.. op een berg hooi. Misschien wel met het geurige berenvel naast je. Hoe dan ook, je eindigt in een grot om daar de eerst komende twaalf uur niet meer uit komen. Besjes verzamelen doe je over een half jaar wel weer.
Klinkt best redelijk toch?

Er was een tijd dat we leefden in het ritme dat de zon ons gaf. In de zomer was slaap voor mietjes. In de winter had je toch niets beters te doen en kon je maar beter zo min mogelijk energie verbruiken. (Geen idee wat je toen at. Begraven rendiervlees ofzo?)
Ik wil nu niet met de open deur aankomen dat vroeger alles beter was, zeker omdat ik helemaal niet zo van rendiervlees hou. Maar wat me verbaasd is hoe we het tegenwoordig voor elkaar krijgen drukker dan ooit te zijn in de maand waarin we van nature in ons rotsenhol horen te kruipen.

Elk jaar neem ik me voor niet mee te doen in de madness van december. En elk jaar mislukt het! Ik snap er niets van. Ik wil gewoon avonden lang op de bank met thee en stapels boeken. Ik wil pas mijn bed uit als het licht wordt en ik wil staren in een kampvuur. Maar in plaats daarvan speur ik mijn agenda af op zoek naar schaarse vrije momenten, ben ik al blij als ik de tijd heb om twee keer te snoozen en heb ik de ene gezellige kerstactiviteit na de andere. Gewoon, omdat het gezellig is.

En eigenlijk is dat dus helemaal niet gezond. De Chinese geneeskunde deelt het jaar op in verschillende fases gebaseerd op de vijf elementen. De winter is de waterfase, de tijd waarin we stil mogen worden als een meer. Waarin de natuur zich heel diep terugtrekt. Het is de fase om los te laten, de balans op te maken, bij te slapen en nieuwe energie op te doen om in de lente weer volop te bruisen. (Hier meer over de waterfase.) Nu is de tijd om net als een konijn jezelf op rollen en heel lekker fluffy samen in een holletje te kruipen. Maar juist nu rennen we rond als opgejaagd wild.

De holbewoner begrepen het. Wij niet meer, zo lijkt. We nemen een lange vakantie in de zomer. De tijd waarin we alle energie van de wereld tot onze beschikking hebben. En we draaien op volle toeren in de winter. De tijd waarin we ons batterijtje op moeten laden. Waar is dat eigenlijk mis gegaan? Waar is het kampvuur gebleven? Waarom kruipen we niet op een berg hooi of in ons Ikea bedje om elkaar verhalen te vertellen en vooral heel veel te slapen?

Ik heb niet de illusie dat het me dit jaar zal lukken als een holbewoner het jaar uit te gaan. Ik hoef geen berenvel of winterslaap. Maar een beetje meer aandacht en stilte verweven in de dagen rond kerst zou ik heel fijn vinden. Ik wens dat mijn to do-listje eruit zal zien als deze hieronder.
Meer liefde, meer aandacht, meer stilte. En stoppen met rennen.
Minder GO GO GO, meer HO HO HO.

Happy HO HO HO to you!

To do list december

Over dat het leven net een wasmand is…

Zaterdagochtend. Mijn favoriete moment van de week. Urenlang ontbijten en de krant lezen. Of nou ja, de Volkskrant Magazine ‘wat zou u doen’ rubriek, gevolgd door de blog van Hannah Bervoets met als toetje een kijkje in iemands tot woonhuis omgebouwde kerk of bibliotheek. Om daarna langzaam naar de stad te slenteren voor een kop koffie en een rondje bloemenmarkt.
Maar deze ochtend tref ik mezelf fronsend aan bij de overvolle wasmand. En terwijl ik een enorme berg handdoeken in de trommel aan het proppen ben (de donkere kant van mijn prachtige vak als massagetherapeut) zucht ik: “When does it end?!”. De was. It. Never. Ends. Ever.

Later, tijdens de eerste zaterdagochtendkoffie vraagt mijn lieffie waarom ik zo weinig schrijf tegenwoordig. Laat staan teken. Meteen schiet ik in de aanval. Omdat er simpelweg geen tijd voor is! Er is altijd wat te doen: 51 onbeantwoorde emails, bergen administratie en… de was. Ik heb het gevoel dat er pas ruimte is om te spelen als alles klaar en gedaan is.
“Jij verwacht van de verkeerde dingen dat ze ooit klaar zullen zijn. Het hele leven is de was. Het is nooit af.”

Hmmm… raak.
Natuurlijk weet ik dat wel. En is er wel tijd. Ik denk heel even aan de quote “you have as many hours a day as Beyoncé”. Al doet Beyonce vast niet haar eigen was. En vraag ik me af waarom zij nu al voor de tweede keer in mijn blog figureert. Het gaat erom wat ik belangrijk maak. Waarom geef ik de wasmand voorrang boven het heerlijke gevoel van een leeg papier en krijt in mijn handen?

Inmiddels ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat het wegwerken van ‘klusjes’ me een surrogaat gevoel van ruimte en leegte geeft. En daarbij een vleugje controle. “Ik heb mijn leven helemaal onder de knie hoor! Tot in de puntjes!”
(Serieus, toen ik het programma ‘DWANG’ keek begreep ik opeens waarom mensen tot dat punt komen. Het ultieme gevoel van controle – hoewel volledig kunstmatig – bij een extreem opgeruimd en schoon huis. En controle is veiligheid. En zekerheid. Ondanks dat je stiekem heus wel weet dat er niets zeker is, behalve dat je ooit dood gaat. Maar dat wil je dan vooral niet voelen.)

Dus doe ik klusjes en wasjes, om bezig en in control te zijn. En in de hoop dat er straks een moment van leegte komt. En pas als deze leegte er is, dan sta ik mezelf toe te schrijven of tekenen. Maar, net zoals de bodem van de wasmand zelden te zien is, komt dit moment bijna nooit. En is er weer een week voorbij.

Bij de tweede koffie besef ik me weer wat ik blijkbaar vergeten was. Namelijk dat:
1. Elke vorm van controle nep is. En dat volledige overgave je meer houvast geeft dan welke vorm van controle dan ook.
2. Elk moment zo leeg kan zijn als ik het zelf maak. Het gaat erom: wat kies ik nu? Wat sta ik mezelf toe?

Ik wil niet wachten tot het nieuwe jaar met het maken van een mooi voornemen. Na de koffie dwaal ik met een vriendin over de kerstmarkt op de Mariaplaats en neem heel bewust de tijd om het kerstgezang, de lichtjes en de glühwein in me op te nemen. Vanavond kies ik ruimte. Vanavond ben ik Beyoncé. Vanavond schrijf ik. De was komt morgen wel weer.

Voeding voor je zieltje op zondag. Een korte superquote. (Over angst)

Oprah heeft sinds kort de SuperSoulSunday.
Interviews met inspirerende mensen zoals Maya Angelou, Gabrielle Bernstein en Pema Chödrön. Over thema’s waar we allemaal mee worstelen. Angst. Liefde. Groei. Het leven dus. Voeding voor je zieltje op zondag. Vandaag trof ik dit korte filmpje en ik wilde het met jullie delen omdat het zo simpel maar oh zo krachtig is.

Wat denk je hiervan:

Fear is a natural reaction of moving closer to the truth. 
If you don’t know what fear feels like you can never be fearless. 

Zo. Voor mij iets waar ik mee aan de slag kan.
Als je angst voelt kun je twee dingen doen: heel hard wegrennen en vluchten. Of stilstaan, ervaren en onderzoeken. Wat is de diepste kern van je angst? Daar ligt je waarheid. (En dan heb ik het niet over de categorie spinnen.)

Als je blijft kijken komen er nog een paar van die binnenkomers voorbij.
Ik kan niet wachten tot de hele aflevering met Pema Chödrön beschikbaar is.

 

 

 

Blij. Zelfs met knapperige boerenkool en phytoplankton…

Flanerend over lange Avenues met langsrazende yellow cabs en een Starbucks sojalatte in mijn hand vang ik een glimps op van een uithangbord van een restaurant. Er staat “Crispy Kale Salad with Parmezan Cheese”. Heel even weet ik niet wat “kale” betekent. Behalve dan het ontbreken van haar en dat zal het vast niet zijn.

Vragend kijk ik mijn zusje aan. “Boerenkool” zegt ze. “Dat is hip hier in Amerika. Zelfs Beyonce loopt met een Kale-trui rond.” Ik begrijp er niets van. Blijkbaar heb ik onder een steen gelegen de afgelopen maanden want als ik op internet zoek is de boerenkool inderdaad geëxplodeerd. ONZE boerenkool. De groenige prak die je als kind altijd at, met een stuk Unox worst erbij. (Ieeww.. I know) Het gerecht dat herinneringen aan witte winters en bevroren vingertoppen doet opborrelen. De groente die al decennia lang door onze boeren geteeld en gegeten wordt is opeens een geneeskrachtige superfood. Zo zit er meer vitamine C in dan in sinaasappels en barst het van de mineralen, anti-oxidanten en andere stofjes met een geneeskrachtige werking. Bij de aanblik van mijn bord stamppot met een kuiltje met jus erin en drie augurkjes ernaast heb ik nooit gedacht dat ik met een amazing superfood te maken had.

En dat laat me nadenken over de term superfoods. Want ook ik ben gevoelig voor deze hype en strooi rijkelijk cacaonibs en chiazaad over mijn ontbijt. Wat zijn superfoods eigenlijk? Google levert me het volgende: “Voedingsmiddelen die de titel superfood verdienen zijn voedingsmiddelen met een perfecte voedingswaarde en bezitten meerdere extra gezonde eigenschappen. Superfood bevat vaak zeer grote concentraties van vitaminen, mineralen, polysachoriden, anti-oxidanten en aminozuren.”

Zo zijn acaibessen, gojibessen, rauwe cacao, granaatappel, hennepzaad, chiazaadjes en (ik verzin dit niet) Marine phytoplankton een superfood. Dat klinkt lekker exotisch en daarom veel spannender dan onze eigen broccoli. Mmm… een bordje marine phytoplankton met hennepzaad. Toch is ook broccoli een superfood. En boerenkool dus. En als ik er dan over nadenk: waarom dan niet de appel, de wortel en een ui? Het feit dat mijn oude vertrouwde boerenkooltje (die op dit moment in de puberfase van zijn boerenkolenleven in mijn moestuin staat) opeens de allerhipste nieuwste trend is doet me glimlachen. Het maakt het allemaal een stuk simpeler. Het hoeft helemaal niet zo exotisch te zijn. Alleen wat je van ver haalt is nou eenmaal lekker en je kunt er goed mee voor de dag komen. Dus in Amerika is de boerenkool exotisch en hip. En wij vallen massaal voor de gojibes uit China. Dat dat niet zo duurzaam is mag duidelijk zijn, maar daar gaat deze blog niet over.

Het label ‘superfood’ maakt het eten van je dagelijkse kostje een stuk sexier. Niemand die je met trots vertelt dat hij vandaag een appel heeft gegeten. Maar facebook barst van de foodies die dagelijks hun ‘acaiberrywheatgrassmacapowdergreensmoothie’ posten. En weet je wat… dat is prima! Ookal spammen we onze Instagram vrienden met eindeloze series kunstig opgemaakte #superfood #ontbijtjes met #nofilter #superfood #foodporn #foodlovers #cleaneating #healthyfood. Fine by me! Als dat maakt dat we met zijn allen gezondere keuzes maken en bewuster eten dan ben ik daar blij om. Serieus blij. Of je nou kiest voor een veel te duur zakje exotische besjes of gewoon broccoli of een appel. Echt. Blij.
(Tim den Besten denkt daar in zijn hilarische blog quinoakutten overigens anders over. Lezen!)

Serieus blij dus. Want ik geloof heilig in de (genees)kracht van voeding en ik sta volledig achter Hippocrates met zijn “laat uw voeding uw medicijn zijn en uw medicijn uw voeding”. Wat je eet heeft een grote invloed op hoe je in je vel zit. En even heel kort door de bocht: als we meer verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen gezondheid zal dat uiteindelijk gevolgen hebben voor ons hele zorgstelsel. En daar mag nogal wat veranderen. Daarom dus. En los daarvan is het natuurlijk gewoon het fijnste om gezonde stralende lieffies te hebben.

Dus ja…zelfs als het nodig is om boerenkooltruien te dragen, groene blaadjes te masseren (zie het filmpje hieronder) en andere hipsterige dingen uit te halen om bewust te worden en te blijven van de kracht van gezonde voeding; so be it. Als dat gezond eten leuk maakt, laten we dat dan vooral zo blijven doen.

Daarom voor de liefhebber en speciaal voor Tim: super crispy sexy kale chips van Amy.

PS 2: Dat voeding voor een optimale gezondheid niet alleen gaat over fysieke voeding lees je in de serie multidimensionaal smullen uit de moestuin. 

PS 3: Kiezen voor lokaal geteelde groenten en fruit is duurzamer en past bovendien nog beter bij wat je lichaam nodig heeft. Waarom dat zo is? Daarover later meer.

 

 

 

Over smeltende ijsjes. En over dat alles gemaakt is van ‘go away’.

Vandaag kreeg Nederland een behoorlijke zondvloed te verduren. Als zelfs Hoog Catharijne onder water staat en er draaikolken ontstaan op de Oude Gracht, dan is het geen weer voor een ijsje. Toch ga ik over ijsjes schrijven. Smeltende ijsjes. En over vastklampen en loslaten. (Voel je de link al?)

Wij mensen zitten nou eenmaal zo in elkaar dat we ons graag vastklampen. Aan alles wat bekend en vertrouwd is. Altijd dezelfde stoel in de wachtkamer van de tandarts, je lievelingskussensloop mee nemen op kampeervakantie en wat de boer niet kent dat eet ‘tie niet. Een nieuwe smaak aardbeienijs? Doe mij maar gewoon een perenijsje.

Nog vastklamperiger worden we als het gaat om de zaken van het hart. Onze lieffies. Ons kindje voor het eerst alleen naar school laten lopen voelt voor sommigen als het zonder narcose doorstaan van een bypass operatie.
Ook als het om onze geliefde gaat doen we er een dikke schep bovenop. We vragen de ander ons te beloven altijd bij ons te blijven. We smeken de ander niet te gaan. En we hebben allemaal de angst dat dit vroeg of laat gebeurd. Op welke manier dan ook. En dat het gebeurt, soms op het meest onverwachte moment, is de afgelopen week helaas vreselijk duidelijk geworden.

Gisteren hoorde ik de volgende quote van de inspirerende en prettig gestoorde Benjamin Smythe. (leef je maar eens uit op youtube)

This is what we do: 
“I love you. Don’t go away.” 
“But I am made of going away.” 
“No, I love you. Don’t go away.” 
“But I am made of going away.”
“Don’t you go away!”

The whole universe is made of come here and go away.
Come here… BOOM… go away!!

Als je kijkt naar het universum ontdek je overal het naar elkaar toe bewegen, ontmoeten en weer gaan. De golven op het strand, je adem, een indringend oogcontact bij de kassa van de Jumbo. Voor wie daar in gelooft: de oerknal. Come here.. BOOM! Go away. Er is geen ontkomen aan de go away. We zijn allemaal gemaakt van ‘go away’. We zijn allemaal smeltende ijsjes. In de zon.

Toch klampen we onszelf vast aan de ander als een babyaapje aan zijn moeder. In de hoop dat de ander blijft. En in de hoop dat de ander ons gelukkig kan maken. Alsof de ander ons kan redden en in veiligheid kan brengen door van ons te houden. Maar dat is nou precies onze eigen taak. Als we maar 1 taak zouden hebben hier op aarde dan zou het van onszelf houden zijn. Want stel je eens voor: Hoe fijn is het als de ander je niet gelukkig hoeft te maken en niet hoeft te voorzien in de liefde die jij nodig hebt. Maar dat hij of zij wel gewoon bij je mag zijn en jou heel veel extra liefde mag schenken. Wat een overvloed!

Ja het hele universum is een smeltend ijsje en bestaat uit absolute verandering en eindeloze mogelijkheden. Als we dat idee met heel ons hart kunnen omarmen, dan kan de wereld zich openen.
Dan kunnen we de ander echt ontmoeten. BOOM! Zonder angst dat de ander weggaat. Al die collectieve bindings- en verlatingsangst overboord. Geen reserves en geen beschermingsmuurtjes om ons hart meer. (Want dat is de tegenhanger van het vastklampende aapje. Jezelf bij voorbaat al beschermen omdat je weet dat de ander weggaat.)

Dan kijk je iemand aan en zeg je: Kom hier schatje, ik weet dat je een smeltend ijsje bent. En ik ga ervan genieten zolang het duurt! Come here….BOOM!… Go away. En dan geniet je van die BOOM zolang hij duurt. Een week of een zilveren bruiloft lang. Dat is je kers op de taart! Of zo je wilt: jouw perenijsje.

‘The girl who looked into the mirror’

Wie van jullie hier vaker komt weet dat ik veel schrijf over liefde en dan met name liefde voor jezelf. Volledig houden van jezelf. Bij de meesten niet iets wat zonder slag of stoot voor de bakker is. Ook ik heb momenten dat ik mezelf voel afglijden in een drijfzanderig negatief poeltje. En ik betrap mezelf erop dat ik het op zo’n moment heel fijn zou vinden als er iemand anders vanuit het niets zou verschijnen om mij de mooiste vrouw op aarde te laten voelen. 🙂 haha!
Maar ik weet inmiddels: vooral in relaties met anderen is de relatie met jezelf essentieel. Het is in feite de enige echt levenslange relatie die je zult hebben. Dan kan het maar beter fijn zijn. Ik vond dit prachtige filmpje. The girl who looked into the mirror. Ter inspiratie!

Wat als je een relatie hebt gebaseerd op behoefte. De behoefte om je veilig te voelen, geliefd, bijzonder. En wat als die ander dan niet aan die behoefte kan voldoen? Moet de ander dan veranderen? 

Het mooiste stukje vind ik als deze vrouw beschrijft dat de liefde van haar leven pas in beeld kwam toen ze zelf volledig verantwoordelijkheid nam voor zichzelf en besloot het vervullen van haar behoefte niet meer af te laten hangen van een ander.

‘Then James showed up. But I had to show up first.’