Tagarchief: stress

Op verzoek: stretch je schouders! (met afbeeldingen)

Vandaag een verzoeknummer: het stretchen van je schouders. Een prima break in plaats van een kop koffie of soepje op kantoor.

In mijn praktijk voor massagetherapie zie (en voel) ik dagelijks stijve en pijnlijke schouders in alle vormen en maten. Knopen, stramme spieren, stijve nekken of schouders die beginnen waar oren ophouden. Veel mensen vragen zich af: hoe kom ik hier vanaf? De vraag die je beter kunt stellen is: hoe kom ik er aan? Volgens mijn visie hebben stijve schouders niet alleen te maken met hele dagen achter je computer zitten. Je lichaam reageert op wat er in je leven gebeurt. Dat kan een verkeerde houding zijn maar denk ook aan spanning, stress, emoties en beperkende gedachtenpatronen. Je zere schouders geven je een seintje dat er iets niet in balans is.

Je kunt jezelf bijvoorbeeld afvragen: wat heb ik op mijn schouders genomen? Welke verantwoordelijkheid voel ik? Hoe is mijn houding ten opzichte van mijn werk? Waarom ervaar ik stress of waarom zet ik me schrap? Door goed te luisteren naar jezelf kun je ontdekken wat je lichaam je vertelt. Wat heb je nodig?  Door het signaal van je lichaam te horen en serieus te nemen kun je gerichter aan de oorzaak van je klachten werken.

Welke reden er ook is voor pijnlijke schouders, de hele dag naar je scherm staren en muizen helpt natuurlijk niet.  Een potje flink stretchen is een fijne manier om wat meer ruimte in je schoudergordel te maken. Er zijn natuurlijk allerlei yogaposes voor je rug en schouders maar de volgende oefeningen kun je gewoon zittend achter de computer doen.
Ze zijn vooral gericht op de spieren die ervoor zorgen dat jij je schouders optrekt.

Om te beginnen kun je je schouders zo hoog mogelijk ophalen, tot onder je oren. Adem diep in en laat op een uitademing je schouders helemaal los naar beneden vallen. Doe dit een paar keer. Nu ben je klaar om te starten:

1. Steek je armen recht naar voren en buig vervolgens je ellebogen zodat je vingers naar het plafond wijzen.
2. Leg nu je de elleboog van je rechterarm in je linkerelleboog. De ruggen van je handen liggen tegen elkaar aan.
3. Kijk of je nu de binnenkant van je handen tegen elkaar aan kunt leggen door je palm van je rechterhand voorlangs tegen de vingers van je linkerhand aan te leggen. (Als dit niet lukt, hou je handen dan zoals dan bij stap 2) Je strengelt je armen dus om elkaar heen.
4. Strek nu je vingers  en armen omhoog naar het plafond. Houd daarbij je schouders zoveel mogelijk laag. Je voelt nu een flinke stretch in je schouders.
5. Herhaal met de andere arm.

Hieronder in beeld. Zoals je ziet ben ook ik geen strengelyogi maar het werkt wel:

Foto op 28-02-2014 om 14.26 #2 Foto op 28-02-2014 om 14.26 #3 Foto op 28-02-2014 om 14.29 #3 Foto op 28-02-2014 om 14.29 #4 \

 

 

 

 

 

De tweede oefening is een stuk simpeler.
1. Leg je rechterhand op je rechterschouderblad.
2. Leg je linkerhand op je achterhoofd.
3. Buig je hoofd nu iets schuin links naar voren. Als het ware in het verlengde van de spier die van je schouderblad schuin je nek in loopt.
4. Laat het gewicht van je linkerhand je hoofd langzaam iets verder naar beneden duwen. Je voelt nu de stretch in je nek.
5. Voor een goed resultaat hou je deze houding minimaal 20 seconden vast. Kijk of je met je uitademing je arm steeds iets verder kunt laten zakken.
6. Herhaal aan de andere kant.

Foto op 28-02-2014 om 14.27 #2 

 

 

Als derde:
1. Strengel je vingers achter je rug in elkaar.
2. Houd je schouders laag.
3. Beweeg je armen nu langzaam omhoog, zover je kunt.

Foto op 28-02-2014 om 15.07 #3

 

 
Stretchen maar!

Advertenties

Over Batty de vleermuis, oordoppen en het platteland.

Het is zaterdagochtend. Zo’n heerlijke zaterdagochtend waarop je uren in je pyama kunt zitten en niet echt iets hoeft. Het nieuws staat aan en de krant ligt op schoot. In mijn linkerhand zorgt de cracker met honing voor een plakkerige bedoeling. In mijn rechterhand mijn nieuwe telefoon; zo een met duizend functies en apps waarvan je er gemiddeld twee gebruikt. Ik stuur een vriendin met wie ik later koffie zal drinken nogal stuntelend via het touchscreen een smsje. Heel even mis mijn oude nokiaatje waarmee je in elke situatie met één hand razendsnel elk gewenst bericht kon versturen. Naast me staren mijn laptop en mijn acht ongelezen emails me aan. Na de sms blader ik al kauwend door de krant en lees ik de hysterische kop in ‘Wetenschap’ : ‘Stadsmens, gestresste mens’. Ondertussen vertelt Jan de Hoop (met wederom een bijpassend kopje bij zijn bloes) vanuit de studio van RTL4 ook dat wij stadsmensen overdreven gestresst zijn.

Nu woon ik eigenlijk in het grootste dorp van Nederland, maar ik voel me toch aangesproken. De volkskrant legt me uit dat stadsmensen reageren op stress zoals ‘gestresste proefdieren’ of ‘soldaten die net terug zijn van het front’. Ik doe een kleine psychologische zelftest op overdreven argwaan, angst of hysterie en constateer dat het allemaal reuze meevalt.

De Homo Urbanis heeft dus een hyperalert en waakzaam brein en reageert veel heftiger op stress dan de plattelander. Bovendien hebben we een labiele emotionele thermostaat. (De amygdala, een deel van onze hersenen dat onze emoties controleert.) Opeens denk ik terug aan mijn vakantie in Zweden. Na dagenlang heerlijk gebivakeerd te hebben tussen het groen aan koele meertjes waren we voorzien van voldoende frisse lucht en rust en besloten we Stockholm te bezoeken. Ik keek mijn ogen uit. Wat een mooie mensen! Wat een hippe winkels! Wat een prachtige gebouwen! Wat veel te doen! Wat veel te zien! Ik weet niet waar ik moet beginnen! En bovendien hebben ze hier wel zes H&M’s op een rij! Mijn Knaagje begon zich ermee te bemoeien. (Over Knaagje…) Ik werd onrustig, wilde alles tegelijk doen, keek spichtig om me heen hoe iedereen eruit zag en wat de musthaves en do’s van dit seizoen dan zijn. Ik had maar twee uur de tijd om alle zes de H&M’s te bezoeken en bovendien de rest van de acht winkelstraten te zien. Ik moest een nieuwe outfit en kadootjes kopen voor al mijn vrienden en familie. En opeens voelde ik iedereen afkeurend naar me kijken omdat ik temidden van dit designwalhalla in mijn oude vakantiekloffie liep. Mijn labiele amygdala was volledig de weg kwijt. Helemaal niet hip en gelukkig van korte duur. Als ik er aan terug denk voelde ik me heel even zoals Batty in Fern Gully.  (Voor wie het niet kent; Batty is een compleet gestoorde, ontsnapte, verdwaalde proefdier-vleermuis die nu in een door mensen bedreigd elfenbos genaamd Fern Gully woont. Een klassieker wat mij betreft.)

Lucht- en lichtvervuiling, lawaai, overal Nederlandse snackbars gerund door Chinese families, goedkoop amusement, horden mensen en vooral heel veel te kopen. De hoeveelheid prikkels die we moeten verwerken is eindeloos. Geen wonder dat ons brein oververhit raakt. Daarnaast zijn wij oorspronkelijk gemaakt om in de natuur te (over)leven. Dit zit in onze blauwdruk, hoe stads we ook zijn. Anno 2011 hebben veel oerbossen en natuurlijke meren plaats gemaakt voor groenstroken langs de snelweg, schmutzige hondenuitlaatplekken en overvolle parken. Helemaal niet gek dus dat we ons ontheemd kunnen voelen als we niet zijn op de plek waar we horen te zijn: met onze blote voeten in het bos. De evolutie van ons lichaam en ons brein gaat nou eenmaal niet zo snel als die van onze stadsontwikkeling en technologie.

En het is juist die technologie die ons helpt om te overleven. Ik lees dat het juist Zweedse sociologen zijn geweest die stellen dat wij stadsmensen ons graag verschansen achter onze smartphone, oordoppen en krant om ons af te sluiten voor alle prikkels. Weer ga ik mezelf na. Krant: check. Laptop: check. Smartphone: check. Oordoppen: check. Ai. Zie nou wel, mijn vader heeft gelijk. De stad is net als ‘Sodom en Gomorra’. Ik sta op het punt de huur op te zeggen tot ik besef dat ik zometeen heerlijk op de fiets spring, op de markt een biologisch taartje ga kopen, koffie drink met een vriendin, een boekenwinkel in loop en weer naar huis fiets. Ik hou van de stad. Van de mensen die ik er ontmoet. Van de mogelijkheden die er zijn. Van de avonturen die ik ontdek. En hoeveel ik het bos soms ook mis, ik wil hier helemaal niet weg!

En ik besluit, vandaag ga ik het anders doen. Ik ben er van overtuigd dat we in de stad ons eigen platteland kunnen maken. Door af en toe van facebook af te gaan en echt ‘real-life’ contact te maken met de mensen om ons heen. Vanuit ons hart en zonder verwachtingen. Door te wroeten in de aarde van ons ienieminie tuintje of de bloempotten op ons balkon. Door onze amygdala een beetje rust te gunnen met een lange douche. Door onszelf te verwennen met een massage; een moment waarop we helemaal niets hoeven en weer even thuis komen komen in ons eigen lijf. Door te zingen, te dansen, te voelen dat we leven. Door af en toe naar het bos te gaan of naar zee. Als ik dit typ zit ik in mijn tuintje in de zon. Ik hoor de blaadjes ruisen, vogels fluiten en verheug me op de aardbeitjes die bijna rijp zijn. Ik heb een fijne week vol met rustgevende massagesessies en misschien wel een moment in mijn atelier voor de boeg en ik weet;

Dit is mijn platteland, midden in de stad.