Over BamBam, de Kruidvat en de liefde natuurlijk.

Er hangt een ingelijste poster in mijn keuken. Al zo lang dat als je hem weg zou halen, je wordt aangestaard door een vergeeld vlak. In een poging hem weg te gooien omdat hij geen joy sparkte heb ik het geprobeerd, een uurtje. Geen porem.
Op de poster staat in grote letters: Do Small Things With Great Love. ❤ . Hij zou niet misstaan op ‘Met je LeenBakker huis.’

Do small things with great love. Bewust stil staan bij en met liefde uitvoeren van de kleine dingen. Heel Japans en zen. Vaak nam ik het me voor en meestal rond de jaarwisseling een beetje extra. En soms lukte het, maar veel vaker niet. Tot opeens kleine BamBam er was, ons kleine wildebrasje. (Nee zo heet hij niet echt. Wie ooit de Flintstones keek weet kan zich er wel iets bij voorstellen.)

(Een baby valt natuurlijk per definitie in de categorie ‘kleine ding, grootse liefde. Al had ik nooit kunnen bevatten hoeveel liefde dan precies. Echt heel veel dus. Niet te doen. Het lijkt soms alsof het gewoon niet past allemaal. En dat gaat allemaal vanzelf.
Toch zou ik ook graag een stuk schrijven over alles wat er, naast deze explosie van liefde, met je gebeurt in de eerste weken na de komst van zo’n kleintje. Het is dat ik me voorgenomen had geen momblogger te worden want anders had ik nog wel een boekje open kunnen doen.)

Maar daar is hij dan dus, je BamBam: Koud geworden thee, in dertig seconden je eten naar binnen schrokken, tijdelijk ernstig verwaterende sociale contacten, spuugvlekken op je gloednieuwe – online want geen tijd – bestelde trui en spuitluiers (ja dat is wat je denkt dat het is). Wallen tot diep onder je lelijke voedingsbeha, een huis wat eruit ziet als de kamer van een luie student en geen enkele broek die past. Zeven keer per nacht opstaan waarna je meer lauwe koffie drinkt dan goed voor je is om vervolgens in 8 minuten tijd 6 wassen weg te werken en 23 mails te beantwoorden. En ookal wordt je leefoppervlakte steeds overzichtelijker, namelijk de Kruidvat en de vierkante meters van je huis, echt op zijn ZenJapans stilstaan bij de kleine dingen lijkt gewoon onmogelijk.

En toch…..

Mijn lieffie en ik lagen in bed. Tussen ons in lag een enorme berg gebruikte spuuglapjes. “Dit is nu ons leven” zei ik tegen hem. En mijn wereld was liever en groter dan ooit.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Over een föhn, een broodje YOLO en niet groots en meeslepend leven.

Een tijdje terug sprak ik met een heel lief iemand over groots en meeslepend leven. En wat dat dan in zou moeten houden. Het ‘eruit halen wat erin zit’. Het grote ‘ leven alsof het je laatste dag is’. YOLO-en tot je erbij neervalt. Hoe doe je dat eigenlijk? En wil ik dat eigenlijk wel?

We worden elke dag (vooral via internet) uitgedaagd om méér te doen. Je dromen na te jagen, de lat hoger te leggen, dat grote huis te manifesteren en vooral te genieten. Ja genieten vinden we heel belangrijk. De ene na de andere challenge duikt op. En eerlijk is eerlijk, ik pik er soms ook één mee. Want, zo geloof ik, deze keer ga ik elke dag braaf alle opdrachten doen. Zodat ik aan het einde van de maand opeens wel meditatieroutine heb / veel lichter leef / moeiteloos al mijn dromen realiseer / een miljoenenbedrijf run / en vooral echt veel meer geniet.
Meestal doe ik de eerste dag trouw wat er gevraagd wordt. De tweede dag lukt ook nog wel. De derde dag denk ik; straks, als ik even tijd heb. De vierde dag markeer ik het mailtje als ‘nog te doen’ en de overige dagen verdwijnen in de folder ‘nog lezen’ of direct in de prullenbak.

(Met uitzondering van de ‘opruimchallenge’ van Smart en Sexy trouwens. Er zijn deze maand wel 20 vuilniszakken weggegaan. Groots en meeslepend opruimen, dat lukt dan weer wel.)

Blijkbaar ben ik niet zo goed te trainen in het ‘alles uit mijn leven halen’ of ‘het leven van mijn dromen leven’. Maar… misschien is het leven van mijn dromen wel gewoon het leven wat ik nu heb. Want vind ik het niet het fijnst op de meest alledaagse dagen? De verloren lanterfanter zondagmiddag? De ‘zal ik koffie voor je maken’ dinsdag? De ‘Yes het is vijf uur’ vrijdag’?

Dit grootse inzicht kreeg ik toen ik het haar van mijn neefjes stond te föhnen. Na een dag ravotten van Kwik, Kwek en Kwak was een douche pure noodzaak. Maar met nat haar naar bed is niet fijn dus…. er moest en zou geföhnd worden. Tijdens het het blazen herinnerde ik me opeens hoe mijn moeder altijd even onder mijn pyamashirt föhnde en dat je shirt dan heel grappig bol kwam te staan.. En hoe fijn dat was, zo’n warme rug. Ik besloot, niet zonder succes, dezelfde truc toe te passen enn ik wist opeens; dit is dus waar het over gaat.

Mijn ouders hebben ons meegenomen naar de meest fantastische vakantiebestemmingen en pretparken. Maar wat herinner ik me met een glimlach? Föhnmomenten. Op zondagochtend tekenfilmpjes kijken in bed. Paaseitjes zoeken in het bos. Rollen over het gras. De simpele dingen. Waar geen spreekbeurt over te houden was. Waar eigenlijk niet echt iets over te schrijven of vertellen viel. Gewoon omdat het zo gewoon was.

Simpel leven. Zonder dat ik meer uit elke dag hoef te halen. En ja natuurlijk, met wensen en dromen, die vanzelf komen als de tijd er klaar voor is. Genieten, niet op de momenten dat het van je verwacht wordt maar als je staat te grinniken om een binnenpretje bij de afdeling schoonmaakmiddelen in de Jumbo.

Terwijl ik dit schrijf schenkt vriend een Wieckse Witte 0,0% in op een stralende zondagmiddag. Ik had vandaag naar de Culturele Zondag kunnen gaan. Naar het strand kunnen rijden. Verre reizen kunnen plannen. Maar in plaats daarvan heb ik in de tuin gewerkt, in de tuin gezeten en oh ja.. de schuur opgeruimd.

Fijn steeds meer te ontdekken dat mijn geluk in kleine dingen zit. Zeker nu er een klein mensje in mij groeit wat op zich al het allergrootste en meeslependste is dat er bestaat.
En wat een opluchting dat straks, naast alle uitjes naar pretparken, een paar minuutjes föhnen ook gewoon punten scoort. Dat simpel leven misschien wel grootser is dan het meest meeslepende avontuur.

YOLO.. zei mijn vriend vandaag toen hij zijn broodje belegde met eiersalade, rauwkost, geraspte kaas en daarbovenop een dikke laag tex-mex saus.  Ik moest lachen en ik dacht terug aan het ‘groots en meeslepend gesprek’. Als dit YOLO is, dan ben ik er misschien wel heel goed in.

Wat stilte met je doet… (het is als een eerste date)

Ken je dat? Eindelijk een heerlijke avond helemaal voor jezelf. Je zet je telefoon uit, klapt je laptop dicht en pakt een dik boek uit de kast. Pot thee en plak chocola erbij…zo. Jij zit. Maar al snel komt de onrust aan je knagen en voor je het weet tref je jezelf in opperste staat van alertheid aan omringd door diverse lichtgevende schermen en geluid. En nee het is helaas niet je e-reader. Een avondje voor jezelf is toch niet zo makkelijk als je dacht.

Een vol en druk leven, daar weten we wel raad mee. We vliegen van hot naar her en vullen de dagen letterlijk met afspraken en geluid. Een lekker muziekje op de achtergrond, een serietje tussendoor. Soms klagen we er een beetje over maar niet te vaak of veel. Want ookal roepen we zo hard dat we behoefte hebben aan rust en stilte, we weten eigenlijk niet zo goed wat we er mee moeten. Een hutje op de hei of een tiny house is hotter dan ooit maar zou je het er echt in je eentje volhouden?

Ben jij wel eens langere tijd echt stil geweest?

Een paar jaar geleden besloot ik op retraite te gaan. Een weekend met veel mindfulness, yoga- en klankoefening. En stilte dus. Drie dagen lang je mond houden. Met uitzondering van 1 uurtje (prachtige) groeps-OHMS en andere klanken. Oh ja.. zonder telefoon. (Al kon je die wel stiekem onder je kussen verstoppen.)

Misschien hoop je nu (net als ik hoopte) dat het één grote stille maar oh zo euforische ervaring was. Dat was het niet. Het was confronterend. Om in de stilte de oorverdovende wervelwind aan gedachtes in mijn hoofd te horen. Het was frustrerend. Om niet te kunnen praten over alle vragen die ik had. En het was bovenal ongemakkelijk. Om tijdens het eten een snufje zout te willen vragen maar niet te durven omdat je bang bent dat je stem te hard zal klinken. Dan maar zonder zout je eten kauwen en je best doen niet te veel te smakken.

Met vreemden stil zijn in dezelfde ruimte is als een eerste date; dat iets te lange moment tussen twee gespreksonderwerpen in. Koortsig zoek je naar de volgende vraag of grappige opmerking. Het duurt, net als in een relatie, echt even voordat ongemakkelijke stilte gemakkelijk wordt. Voordat er niets meer hoeft opgevuld te worden. Tik..tak..tik..tak… Stroperige minuten glijden langzaam voorbij.

Tot dat ene moment.
Het moment dat er iets verandert. Er geen gespreksonderwerp meer hoeft te zijn. Dat de stilte welkom wordt. Het woeste waaien steeds meer gaat liggen en je de wind voorbij laat gaan. Je de ander niet meer hoeft te entertainen. De vragen in je hart gaan slapen of onopgelost wakker mogen zijn. Je niets meer hoeft. Dat er aandacht is. Dat je ontspant en je opeens gewoon kunt zijn.

Het moment dat je zachter wordt. Helderder. Heel dicht bij jezelf komt. Je de stem van je hart hoort en liefde voelt borrelen in je hele wezen. Dat je dankbaar bent voor zoiets simpels als de zon op je gezicht. Dat het goed is. Je thuiskomt op de plek in jou die altijd stil is. Dat je voelt dat je liefde bent.

De stilte ontrafelt. Kleedt je uit. Ontdoet je van alle opschmuck. En daar ben je dan.

Ik voelde me kraakhelder en zacht tegelijk. Ik zou nog dagen kunnen blijven en opeens vloog de tijd voorbij. Natuurlijk had ik nog steeds vragen, onzekerheden en uitdagingen. Maar ze mochten gewoon bij me blijven. Ik hoefde er niets mee.

Tijdens de laatste maaltijd konden we onze ervaring delen. Ik wilde niet. Niet delen, niet praten, mezelf niet hoeven afvragen wat ik zeggen zou. Ik had zelfs geen zout meer nodig. En zo bleek de stilte het mooiste wat ik ooit had gehoord.

Wil je ook ervaren wat de stilte met je doet? Ook in 2017 organiseert Stille Verhalen weer een Stilteweekend. Van 17 t/m 19 februari 2017. Een weekend met yoga, massage, heerlijk biologisch eten, natuur, veel vrije tijd en natuurlijk stilte. Een hele fijne manier te ervaren wat een weekend zonder afleiding en gesprek met jou kan doen. Op een prachtige locatie in het Friese Hemelum. Met open haard en.. een lief kadootje.

Wil je meer weten? Je kunt mailen naar ramona@stilleverhalen.nl of kijken op www.stilleverhalen.nl

 

 

Down & Dirty. Over dat loslaten niet bestaat. (denk ik)

Loslaten.
Ik weet dat je, terwijl je dit woord leest, je de neiging krijgt om iets – de afstandsbediening, je telefoon of wat je dan ook in je hand hebt op dit moment – naar mijn hoofd te gooien. Op zijn minst. Of dat je heel diep moet zuchten. Zo’n zelfde zucht die je zou slaken als je voor de derde keer in een week een onmogelijke vlek maakt in een versgewassen kledingstuk. Story of my life by the way. Zo’n zucht naar boven, waarbij je pony omhoog wappert.
Loslaten. De kans is groot dat je het woord niet meer kunt horen, niet meer kunt zien. En geloof me: I feel ya!

Te pas en te onpas gooien we er het “L” woord tegenaan. Een verbroken relatie? Laat het los. Stress op je werk? Laat het gewoon los! Kun je niet slapen? Je moet alles gewoon loslaten. Doe het! Laat los!

En omdat we allemaal weten dat loslaten niet makkelijk is zijn er wel duizenden blogs over geschreven. Over hoe je dat dan moet doen.

Loslaten volgens het boekje
Zo kun je bij stress en piekeren je gedachten observeren, de gedachten begroeten en ze weg laten glijden als wolkjes. Je kunt er een positieve gedachte tegenover zetten. Probleem opgelost! Bij situaties die een emotionele impact hebben is het belangrijk dat je al deze emoties omarmt, dat ze er mogen zijn. Vanuit acceptatie kan het echte loslaten beginnen. Woehoe! En dan zijn er nog de dingen die te groot zijn om los te laten. Die moet je dan een plekje geven. Zodat het er wel is maar niet in de weg staat. Ergens op een plankje ofzo.
En als dat zelfs niet lukt kun je altijd nog boeddhist worden en het principe dat alles sowieso voorbij gaat omarmen (oh nee, loslaten juist). Onthechten maakt het loslaten een stuk makkelijker. Of beseffen dat alles liefde is, ook hetgeen waar je zo graag vanaf wilt. Dan is alles opeens prima zoals het is en kun jij je weer met leuke dingen bezig houden. Toch?

Loslaten is als Mari Kondo
Jazeker, dit is met een dikke cynische knipoog  naar loslaatland geschreven. In alles wat hierboven staat zit een (meer of mindere) kern van waarheid en alle manieren en technieken kunnen je daadwerkelijk helpen om ruimte te maken in je leven. Maar waar ik steeds meer achterkom is dat er geen vast recept is voor loslaten. Het ziet er voor iedereen anders uit. En bovendien is het meestal een mess. Plakkerig. Onvoorspelbaar. Een slagveld. Het is een soort Mari Kondo; als je besluit op te ruimen ligt eerst je hele vloer bezaaid met alle kledingstukken en troep die je hebt. Zoiets geldt volgens mij ook voor opruimen op andere gebieden van je leven. Maar waar bij Mari Kondo alles waar je niet meer blij van wordt in een vuilniszak verdwijnt, komen alle andere dingen die je los wilt laten op de meest onverwachte momenten weer aan je kont plakken. (Soms letterlijk…)

Bestaat loslaten wel? 
Een tijdje terug organiseerde ik met Stille Verhalen een hele fijne herfstige stiltewandeling in het bos. Het thema was: loslaten. Want ook de natuur laat in deze periode alles los wat niet meer nodig is. De zon straalde, de blaadjes kleurden goud. We hoorden de bladeren ritselen, voelden de wind in ons gezicht. Wat was het fijn! Aan het einde was er een moment waarop we, net als de bomen, iets mochten loslaten in het open veld. Zorgvuldig koos ik mijn onderwerp. Ik nam de tijd, in gedachten liet ik het los. Daaaag! Ding. Het was mooi en ik voelde me rustig.

Nog geen twee dagen later was het DING er weer. Gniffelend in een hoekje van de kamer, dezelfde kamer waarin ik weer als een gek aan het werk was. (Want ja, daar ging het over.) Wat deed dat ding daar? Vroeg ik me af, gevolgd door een pony wapper zucht. Loslaten gaat blijkbaar niet op commando. Opeens wist ik niet meer zeker of loslaten wel echt bestaat.

Down & Dirty 
Bedoelen we niet gewoon transformeren? Veranderen? In plaats van loslaten?
Merken dat er iets is wat je geen vreugde meer geeft en dan de moed hebben om opnieuw kiezen hoe jij je leven wilt leiden? Met dichtgeknepen ogen dwars door je angst in het diepe springen. Soms maak je die keuze zelf, soms besluit het leven dat voor jou. Daar ga je… Om vervolgens je volledige gniffelende spokenarsenaal tegenkomen. Alles wat je bang maakt, alles wat je klein houdt, alles wat je vastplakt aan hoe het was, je tegenhoudt op je weg. De ene dag sta je fier rechtop, met vertrouwen in de toekomst. Het volgende moment lig je als een frummeltje op de bank. Soms lukt het en soms niet. Soms word je op onverwachte momenten overvallen door iets waarvan je dacht dat je er klaar mee was. Soms ontdek je een kant van jezelf die je nooit voor mogelijk had gehouden. Je valt, staat op, valt en staat weer op. Je kunt niet anders

Als je transformeert ga je down & dirty. En in dit warrige proces kom je al jouw stukjes tegen. Je donkere gniffelende spookjes, je helderste licht, je grootste angst, dapperste moed en alles ertussenin. Alles wat je ooit hebt ervaren – en voor de quantum fysica fans onder ons: alles wat je ooit zult ervaren – zit in jou, op dit moment. Dat is dus niet los te laten. Want zonder dat ben jij niet meer jij. Er zit dus maar een ding op: kiezen welk stukje van die grote brok jij je de aandacht geeft.

Supermaan 
Net als de maan. Blauwe maan, supermaan, volle maan, wassende maan. Zelfde maan, steeds anders. Als het halve maan is betekent het niet dat de andere helft verdwenen is. Sterker nog, als die andere helft eraf valt zou ik niet weten hoe het er dan aan toe gaat. Niet best, lijkt me zo. Dus eigenlijk zijn we allemaal een soort maan, alleen hebben we zelf de keuze welk stukje van onszelf we meer licht en aandacht willen geven, in de wetenschap dat de andere helft er ook gewoon bijhoort. Dat is veranderen. Soms lukt het. En soms niet.

En nog even over hierboven he… ik meen het wel als ik zeg dat je sowieso liefde bent. Dat je in essentie pure liefde bent. Neemt niet weg dat het soms moeilijk is dat te ervaren. Zeker niet als je als down & dirty gaat met je gniffelende monsters. Maar dat is ok. Ook dat is liefde.

 

Een ode aan het gebroken hart.

Dit is een (iets te lange maar ik kon het niet laten) ode aan een gebroken hart.

Ken je dat? Dat je de krant leest en je blik opeens vertroebeld wordt door een paar waterlanders? Dat je op straat loopt, een voorbijganger in zijn ogen kijkt en een steek van verdriet voelt in je hart? In de FLOW lees ik een artikel over een Nepalese vrouw Manu die uitgehuwelijkt wordt en vervolgens alles verliest wat ze heeft, inclusief haar dochter. De tranen springen in mijn ogen. En.. snel blader ik door naar de volgende kleurrijke bladzijde met nieuwe spulletjes om jezelf te ‘spoilen’. Minstens de helft van wat ik zie wil ik kopen.

Vanmiddag vertelde iemand me over de Marktplaatspoëzie van Jan Hoek. Hij verzamelt de meest ontroerende advertenties die hij treft in de categorie ‘Advies en Oproepen’. Ik ontdek er een ongemakkelijk pijnlijke vraag om hulp van Jolanda. Ze voelt zich vreselijk alleen en angstig en weet niet meer wat ze moet doen. Ik kan er niet eens over nadenken hoe het is om Jolanda te zijn. Dat je volledig in stukjes ligt en dat Marktplaats dan je laatste optie is….

Het is niet de bedoeling dat dit een blog met een grijze wolk wordt. Want het leidt uiteindelijk naar iets moois en bovendien voel ik me heel dankbaar voor en blij met mijn leven. Maar als ik hier echt bij stil sta dan breekt mijn hart. Is dit nou ‘werltschmerz’?
Ik voel verdriet om hoeveel pijn er is in alle harten in de wereld. Om het gemis, het verliezen van of het ontbreken van de liefde. Ik sta er inmiddels om bekend dat ik nooit op de hoogte ben van wat er speelt in de wereld, simpelweg omdat ik besloten heb dat ik de dag niet huilend bij het ochtendnieuws wil beginnen.

Niemand zit te wachten op een gebroken hart. En we doen er ALLES aan om dat te voorkomen. We hebben de meest vernuftige techniekjes als het gaat om het omzeilen van pijn. We lachen er hard overheen. Leiden onszelf af met mooie plaatjes op Instagram. We gaan de confrontatie met onze partner uit de weg zodat we niet afgewezen worden.
Hebben we niet allemaal geleerd om sterk te zijn? Want, zo schrijft Griet Op de Beeck in de Volkskrant magazine: ‘Wat dat is toch waar we bewondering voor hebben in dit leven: voor de dapperen, de doorbijters, degenen die na elke val heroisch weer rechtop krabbelen”

Dus stormen we door. Verbijten we verdriet. Leiden we onszelf af. We nemen ons voor ons niet van onze kwetsbare kant te laten zien. We bouwen muren. Verstoppen onszelf. Want ons hart is al zo vaak gebroken, dat laten we ons niet nog een keer gebeuren. En we zijn er uitmuntend goed in. In onze kleine bange brein schuilt een briljant architect. We hebben prachtig ingewikkelde constructies van muren om ons hart gebouwd. En als iemand aan de deur klopt of langs de muur schuurt trekken we ons nog iets verder terug. Hoog, droog en veilig. Maar ook: donker en stil. Er kan geen licht naar binnen. Er kan geen licht naar buiten. Dat is het geluk wat het voorkomen van een gebroken hart ons brengt.

‘To avoid a broken heart we are living in a state of brokenheartedness’ – Gangaji.

Ik vraag mezelf af: is dit hoe ik het leven wil doen? Mijn motto is altijd ‘Leef de liefde. Lief het leven’. Maar wat betekent dat eigenlijk? Ook ik vind het doodeng om me echt tot diep in mijn hart te laten raken. Als ik een golf van verdriet om het verdriet van de mensen om me heen voel heb ik al snel naar mijn telefoon gegrepen om even op Instagram te kijken. Ik heb de neiging om na een relatiebreuk snel door te rennen. “Ik voel niets hoor, met mij gaat het top!”
Als iemand dichtbij komt en me in mijn ogen aankijkt heb ik soms opeens een stapje terug gedaan. Als vriendinnen vragen hoe het gaat lukt het me prima om over mezelf te vertellen. Maar durf ik mezelf ook volledig te laten zien en kwetsbaar te zijn? Nee.

Ik besef me steeds meer, als ik echt in liefde wil leven dan betekent dat volledig bereid zijn mezelf te laten raken. Alle muren afbrokkelen. Mijn hart te laten breken. Keer op keer. Miljoen keer. 

‘The wound is the place where the Light enters you.’ – Rumi

Klinkt prachtig. Maar het voelt nog een beetje rauw. Alsof ik dan als een soort open wondje de wereld in ga. Joehoe… loop er maar overeen hoor! En neem gerust je potje zout mee!

Maar ik besef me: mijn hart is toch al gebroken. Dat klinkt heftig maar het is de waarheid. Net als het jouwe! Kleine deukje, barstjes, scheurtjes. Niet alleen in relaties maar elke dag als je jezelf afgewezen of even niet goed genoeg voelt. Steeds als je het nieuws kijkt en echt laat binnenkomen wat je ziet. Elke keer dat je iemand verloren hebt. De wereld is een cocktail van liefde, verwondering en allesverbrokkelend hartzeer. We hebben allemaal een gebroken hart en het zal in het leven nog heel veel vaker gebroken worden. Het ergste van alles: there is no way back! Je hart wordt niet minder gebroken door het te beschermen. Je hart ‘onbreken’ kan niet. Er zal altijd pijn zijn. En so what?

Ja so what eigenlijk? Ik weet inmiddels dat als ik pijn, verdriet of juist vreugde voel ik er niet in hoef te verdwijnen. Ik ben het niet, ik hoef het niet vast te houden en ook niet weg te duwen. Ik kan het gewoon observeren, omarmen en loslaten. Ik heb twee opties: pijn voelen en snel een muurtje metselen. Of pijn voelen en een muurtje afbreken. Mezelf beschermen en daardoor niets meer voelen. Of me laten raken en het leven voluit ervaren. En toch vind ik het eng.

Als je leven gaat om het beschermen tegen pijn, draait je leven om lijden.
Als je bereid bent je over te geven aan het leven ben je trouw aan datgene wat altijd trouw is aan jou: de liefde. – Gangaji

Het is dus een kwestie van kiezen. Immuun worden voor hartzeer voor of intiem worden met hartzeer. Net zo lang tot je niet meer bang bent en er geen muren meer zijn om af te breken.

Maar hoe? Hoe dan? Door bereid te zijn elke muur en alles waarvoor je jezelf wilt beschermen onder ogen te komen. Alles. Een gebroken hart, elke afwijzing, eenzaamheid, al het verdriet om het lijden van anderen en al je angst om te verliezen. Alles waarvoor jij en ik muren hebben gebouwd. Alle gedachtenpatronen en maniertjes die je hebt ontwikkeld om pijn buiten te houden. ALLES.

Als je pijn voelt en op het punt staat weg te rennen… stop. Wees stil en laat je hart breken.
Als je hart niet meer verder gebroken kan worden. Als al je muurtjes wegvallen. Dat blijft er over wat er altijd is en wat er altijd geweest is. Dat wat jij bent. Liefde. 

 ‘Willingness in letting your heart break a zillion times is living in love’ – Gangaji

Count me in! Ik vind het doodeng maar ik wil gewoon niet meer schoorvoeten. Want elke keer dat ik me durf laten raken is een kans om een muurtje af te breken en liefde te laten stromen in mijn hart. Te voelen dat ik leef.

Of zoals Griet in de Volkskrant zegt: ‘Laten we onthouden dat we meer aankunnen dan we denken als we het maar durven toelaten. Daarna begint vrijheid zoals we ze nooit eerder hebben gekend.’

P.S: Ik heb de titel van deze blog soort van geleend van Rebelle Society maar ik vond hem zo mooi en passend en RAAK!

Over aandacht.. en wat Dolly zou doen.

Dit weekend ontdekte ik iets moois over mijn buurman. Maar ik ontdekte het te laat. Het was op de dag van zijn crematie. Toen ik de aula binnenliep werd een liedje van Dolly Parton gedraaid. De tranen sprongen in mijn ogen. Niet door het liedje in het speciaal of door het overlijden van mijn buurman. Maar doordat ik me besefte dat er de afgelopen zeven jaar iemand naast me heeft gewoond met net zo’n gekke muzieksmaak als ik. En dat ik dat niet wist.
Los van het feit dat er niet zoveel andere country fans in mijn leven zijn (en daar snap ik dus helemaal niets van…) raakte dit me op een diepere laag. Natuurlijk hebben we praatjes gemaakt, elkaars pakketjes aangenomen, heb ik hem ooit soep gebracht en zijn huis van binnen mogen bewonderen. (Het was een klein museum vol prachtige verzamelingen van overzee.) Maar heb ik in die jaren echt geweten wie er naast mij woonde? Kende ik zijn verhalen? Heb ik daar ooit echt aandacht voor gehad? Nee.

In mijn praktijk voor massagetherapie & reiki is aandacht het sleutelwoord. Aandacht voor je lichaam en wat daar te voelen is. Aandacht om naar binnen te keren, contact te maken met je kern en te ontdekken waar je zo makkelijk aan voorbijgaat. Aandacht om te horen wat je lijf vertelt. Dat zijn de Stille Verhalen die steeds opnieuw ontdekt worden. Ik vind dat heel mooi en waardevol. Aandacht is hier een vanzelfsprekendheid.

Dan zie ik mezelf in gedachten verzonken door de supermarkt sjezen. Ik gris een zak worstels (of ok…chips) van de plank en bots daarbij tegen iemand aan. Bij de kassa beantwoord ik nog snel even een appje terwijl ik met een half oog de kassajuf bedank. In de trein vervolg ik mijn weg op social media. Ik bedenk me dat ik die ene vriendin nog wil bellen en vergeet het meteen weer. Vol haast irriteer ik me aan die slome in-de-weg-lopende voetganger of die slak in het verkeer. Het zijn van die dagen dat ik me voortbeweeg in een soort snelle luchtbel. Uit contact, op weg naar het volgende moment, op weg naar het volgende vinkje op mijn to-do lijst. Herkenbaar? Of ben ik de enige die hier mee worstelt?

En nu ik schrijf en nadenk over aandacht komen er in mijn hoofd grote thema’s voorbij. Over dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. Over wat ons mens maakt. Over ons hart. Over echte verbinding. Over compassie en mildheid. Over dat iedereen die je ontmoet liefheeft en liefde heeft verloren. Gelukt kent en verdriet. Worstelt met vragen en dromen nastreeft. Net als jij. Net als ik. Ook het meisje bij de kassa, je buurman en de slak in het verkeer. Ik denk na over hoe makkelijk het zou zijn compassie te voelen als we ons dat bij elke ontmoeting zouden herinneren.

Ik zou uren kunnen uitweiden (en heb het stiekem toch een alinea gedaan.) Maar ik bedenk me: echte aandacht hoeft niet groots en meeslepend te zijn. Echte aandacht zit juist in kleine dingen. Een kaartje, een belletje, een avond thee en verhalen bij de open haard. Met misschien wel Dolly Parton op de achtergrond.

Met de tranen in mijn ogen besefte ik me dit weekend dat ik meer aandacht had willen hebben. Dat aandacht vanuit je hart je verbindt met de mensen om je heen. En daardoor met het leven. Dat het juist die dingen zijn die je je later herinneren zult. En dat een heel klein gebaar een enorm verschil kan maken. Clichés zijn niet voor niets clichés.

Dus besluit ik om meer aandacht te hebben.. of te geven. Om oprecht te kijken als ik iemand ontmoet. Om nog beter te luisteren en te observeren als ik de vraag stel hoe het gaat. De tijd te nemen om echt stil te staan bij de ander. Ook als ik het druk heb en de to-do lijst eindeloos is. (En die to do lijst komt bovendien sowieso nooit af dus wat maakt het uit? Het leven is net een wasmand.) Een kaartje, een glimlach, een lieve wens voor het slapengaan. Simple as that.

Toen we na de dienst de roos op de kist mochten leggen sprak een vrouw de volgende woorden: “Ik wens dat jullie dit niet alleen doen met jullie hand maar vooral met jullie hart.” Daar werd ik stil van. Ik wens de wereld dat we elke handeling, elk gebaar, elk oogcontact en elke ontmoeting met ons hart kunnen doen. En op momenten dat ik het vergeet wens ik mijzelf dat ik me het op tijd weer herinner.

In mijn beleving is Dolly iemand met een eindeloos groot hart. Iemand die overal tijd voor heeft en altijd gezellige praatjes maakt. Het maakt me niet uit of dit echt zo is of niet. Als ik weer door de supermarkt sjees of ik in de waan van de dag verlies waar het echt om draait zal ik mezelf stiekem de vraag stellen: “What Would Dolly Do?” En dan zal ik dat doen.

Het is overigens aan te raden de WWDD-vraag niet toe te passen op andere aspecten van je leven. 🙂

Dolly  wwdd

Over dankbaarheid en huilen bij een stuk taart. En win!

Ruiken jullie ook de lente in de lucht? Zien jullie hoe de zon je eerste sproetjes laat verkleuren? En hebben jullie ook al een kop koffie gedronken onder deze blauwe lentehemel? Vandaag ontplof ik bijna van geluk en dankbaarheid. Mijn leven stroomt over van liefde en vriendschap en bovendien bestaat Stille Verhalen deze april vijf jaar. (En daarom volgt er een winactie!) Ik ben gezond, heb fantastische mensen om me heen en voel dat alle uitdagingen die er zijn geweest me veel kracht hebben gegeven.

Dankbaarheid voelen is vandaag dan ook appeltje eitje En dat is niet altijd zo. Ik ken, net als iedereen, dagen met grijze luchten. Dagen waarop je het even niet meer weet. Dagen dat er meer te huilen dan te lachen valt. Van die pindakaas in omhelzing met de vloer dagen. En om dan, dwars door alle uitdagingen heen, toch dankbaarheid te voelen… dat is het level voor gevorderden.

Ik heb er al vaak over geschreven: dankbaarheid is gezond. Dankbaarheid voelen in je hart brengt een energie met zich mee die ontzettend helend is. Voor je geest en voor je lichaam. (In het pindakaasblogje lees je daar meer over). Al je cellen juichen van blijdschap op het moment dat jij overloopt van dankbaarheid. Voor de mensen die daar graag een wetenschappelijke onderbouwing van willen: In het boek ‘The How of Happines’ schrijft Sonja Lyubomirsky, Professor Ph.D. aan de Stanford University over de wetenschappelijke kant van geluk. Uit onderzoek blijkt keer op keer dat mensen die hun dankbaarheid tonen gelukkiger en gezonder zijn. Zo heeft dankbaarheid een positieve invloed op je nierfunctie, bloeddruk en hart en het dalen van je stresslevels. En deze bekt ook wel lekker: “If thankfulness were a drug, it would be the world’s best-selling product with a health maintenance indication for every major organ system.” (Dr. P. Murali Doraiswamy, head of biologic psychology at Duke University Medical Center).

Veel leuker dan het lezen van wetenschappelijk onderzoek is het zelf testen! Heb jij al eens een maand lang elke dag opgeschreven waar jij dankbaar voor bent? Ik ben er ooit mee begonnen en al na een week voelde ik meer vrede en berusting in mijn hart. Nu start ik bijna elke ochtend met het stilstaan bij drie dingen waar ik dankbaar voor ben in mijn leven. Van groots en meeslepend tot klein en overwacht.

Wat je aandacht geeft groeit. Focussen op het goede en mooie in je leven brengt meer goeds en moois. Het beoefenen van dankbaarheid is niet voor niets een van de vijf Reiki leefregels voor een gezonde mindset. Maar wat als het er gewoon niet is? Als je wel WEET waar je dankbaar voor zou moeten zijn maar als je het niet VOELT in je hart? Bekijk dan eens het volgende filmpje:

Hailey voelde niets voor haar leven. Blanco. Je zou het depressief kunnen noemen. Op advies van een vriendin begint ze met stilstaan bij kleine dingen om dankbaar voor te zijn. Elke dag. Het 365gratitude project is geboren. En nu? Tijdens haar presentatie krijgt Hailey een brok in haar keel bij het vertellen over een stuk taart. Zo ver kan het gaan… 🙂

Dankbaarheid is een keuze. Ook als het leven het je niet makkelijk maakt. Een lief kaartje van een vriendin tijdens een moeilijke fase. De nieuwe deuren die er opengaan op het moment dat je oude moet sluiten. Hoe cliché het ook klinkt, er is altijd iets om dankbaar voor te zijn.

Aankomende april bestaat Stille Verhalen vijf jaar. Ook daar ben ik dankbaar voor. Ik voel me zo gezegend met alle mooie ontmoetingen en het vertrouwen dat ik steeds weer ontvang. En om dat te vieren wil ik deze maand een massage & reiki behandeling kado geven! Wil je hier kans op maken? Dan kun je op mijn facebookpagina een foto posten van iets waarvoor jij dankbaar bent. Schrijf er kort bij waar je dankbaar voor bent en eventueel voor wie je de sessie wilt winnen. Op 1 april maak ik de winnaar bekend. Dit doe ik gewoon op gevoel. Daar waar ik het meest blij van word. 🙂

En probeer het eens. Gewoon een maand lang opschrijven of fotograferen waar je dankbaar voor bent. Voor je het weet sta je ook te huilen bij een stuk taart.

In de herhaling dit prachtige gedicht:

I got out of bed on two strong legs.
It might have been otherwise. 
I ate cereal, sweet milk, ripe,
flawless peach. 
It might have been otherwise.
I took the dog uphill to the birch
wood. 
All morning I did the work I love.

At noon I lay down with my mate. 
It might have been otherwise. 
We ate dinner together at a table
with silver candlesticks. 
It might have been otherwise. 
I slept in a bed in a room with
paintings on the walls, 
and planned another day just like
this day. 
But one day, I know, it will be
otherwise.

(“Otherwise” by Jane Kenyon from
Otherwise: New and Selected
Poems , Graywolf Press)